Demon’s Night Fever Review

—

by

in

Υπάρχουν παιχνίδια που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν μέσα από πολύπλοκους μηχανισμούς, προσεγμένο σχεδιασμό και μια σοβαρή αφηγηματική προσέγγιση. Υπάρχουν όμως και εκείνα που επιλέγουν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, πετώντας κάθε λογική από το παράθυρο και αγκαλιάζοντας την παραδοξότητα χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς. Το Demon’s Night Fever ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Εικονογραφημένη σκηνή διαλόγου με μαυρομάλλη χαρακτήρα σε γραφείο και κείμενο: «Τα drones υπάρχουν μόνο για να εργάζονται και να συνεχίζουν να εργάζονται.»

Με μια αισθητική και φιλοσοφία που θυμίζει την εκκεντρική σχολή των strategy RPG, το παιχνίδι συνδυάζει προκλητικό χιούμορ, αλλόκοτους χαρακτήρες, συστήματα διαχείρισης και εξέλιξης, καθώς και turn-based tactical μάχες. Πρόκειται για μια εμπειρία που δεν φοβάται να γίνει γελοία, να πειραματιστεί με παράξενες ιδέες και να γεμίσει την οθόνη με μηχανισμούς που υπόσχονται αρκετό βάθος.

Ωστόσο, πίσω από την ιδιαίτερη προσωπικότητά του κρύβεται ένα παιχνίδι που δεν καταφέρνει πάντα να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του. Παρότι διαθέτει αρκετά συστήματα και ενδιαφέρουσες ιδέες, η έλλειψη ουσιαστικής πρόκλησης και οι περιορισμένες συνέπειες των επιλογών του μειώνουν σημαντικά τη στρατηγική του αξία.

Το Demon’s Night Fever συστήνει από τα πρώτα λεπτά τον πρωταγωνιστή του, Kishiro Katanaka, έναν χαρακτήρα που δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερα θετική άποψη για την ανθρωπότητα ή την ίδια την πραγματικότητα. Η απαισιοδοξία του αποτελεί τη βάση για μια ιστορία που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην υπερβολή, τον αυτοσαρκασμό και το προκλητικό χιούμορ.

Η ευκαιρία του για εκδίκηση εμφανίζεται μέσα από μια αρκετά απρόσμενη συνάντηση με έναν δαιμονισμένο γάτο, τον Giga Mega Super Death. Ο τελευταίος έχει χάσει τις δυνάμεις του και χρειάζεται τη βοήθεια του Kishiro για να τις ανακτήσει. Έτσι, οι δύο χαρακτήρες ξεκινούν ένα ταξίδι μέσα από το παρελθόν του δαίμονα, με τον πρωταγωνιστή να καλείται να ακολουθήσει την ιστορία της ζωής του και να αποκτήσει σταδιακά νέες δυνάμεις.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες επιλογές της αφήγησης είναι η ιδέα ενός παιχνιδιού μέσα στο ίδιο το παιχνίδι. Αντί να παρακολουθούμε απλώς μια συμβατική ιστορία, συμμετέχουμε στο video game του ίδιου του δαίμονα. Αυτή η μετα-αφηγηματική προσέγγιση προσθέτει μια ενδιαφέρουσα διάσταση στην εμπειρία, ειδικά όταν ο Θεός αρχίζει να παρεμβαίνει και να προσπαθεί να χακάρει το παιχνίδι, προκειμένου να σταματήσει την αφύπνιση που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον αφηγηματικό στοιχείο του Demon’s Night Fever, καθώς δημιουργεί την προσδοκία ότι η ιστορία θα εξερευνήσει περισσότερο τη σχέση ανάμεσα στον κόσμο του παιχνιδιού και στις δυνάμεις που προσπαθούν να τον ελέγξουν.

Δυστυχώς, το σενάριο δεν καταφέρνει πάντοτε να αξιοποιήσει αυτές τις ιδέες. Το μεγαλύτερο μέρος των διαλόγων βασίζεται σε υπερβολικά προκλητικά αστεία, σεξουαλικά υπονοούμενα και χιούμορ που συχνά προσπαθεί περισσότερο να σοκάρει παρά να διασκεδάσει. Κάποιες στιγμές λειτουργούν, ενώ άλλες κουράζουν εξαιτίας της συνεχούς επιμονής του παιχνιδιού σε συγκεκριμένα αστεία.

Η Mary Haley, η οποία εμφανίζεται ως απεσταλμένη του Θεού με σκοπό να εμποδίσει την εξέλιξη του Kishiro, αποτελεί αρχικά μια κάπως ασύνδετη προσθήκη. Σταδιακά, όμως, αποκτά μεγαλύτερη σημασία και συμβάλλει στην προώθηση της συνολικής πλοκής.

Μοχθηρή μωβ γάτα-δαίμονας με φτερά νυχτερίδας σε φανταστικό παλάτι, με διάλογο στην οθόνη.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η ιστορία προσπαθεί να περάσει από την κωμωδία σε πιο σοβαρές και συναισθηματικές στιγμές. Παρότι υπάρχουν ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις σχετικά με τα κίνητρα του δαίμονα και τις προηγούμενες πράξεις του, η μετάβαση δεν είναι πάντα ομαλή. Το παιχνίδι έχει επενδύσει τόσο πολύ στην παράλογη κωμωδία, ώστε οι πιο δραματικές στιγμές μοιάζουν κάπως αποκομμένες από την υπόλοιπη εμπειρία.

Δεν πρόκειται απαραίτητα για κακή αφηγηματική κατεύθυνση. Αντίθετα, η προσπάθεια να δοθεί μεγαλύτερο βάθος στους χαρακτήρες είναι καλοδεχούμενη. Απλώς θα θέλαμε μια καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στις δύο πλευρές της ιστορίας.

Πέρα από την ιδιαίτερη αφήγησή του, το Demon’s Night Fever διαθέτει αρκετούς μηχανισμούς εξέλιξης που περιστρέφονται γύρω από τη διαχείριση του χρόνου και την προετοιμασία για τις επόμενες μάχες.

Η καθημερινότητά μας οργανώνεται μέσα από διαφορετικές δραστηριότητες. Μπορούμε να προπονήσουμε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, να αποκτήσουμε αντικείμενα, να στρατολογήσουμε νέους ακόλουθους και να επενδύσουμε σε διάφορες αναβαθμίσεις. Θεωρητικά, πρόκειται για ένα σύστημα που θα έπρεπε να απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό και σωστή κατανομή των διαθέσιμων πόρων.

Στην πράξη, όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

Το παιχνίδι αρχικά παρουσιάζει ένα χρονικό όριο 30 ημερών για την ολοκλήρωση κάθε κεφαλαίου. Ωστόσο, γρήγορα διαπιστώνουμε ότι αυτός ο περιορισμός δεν έχει την πραγματική βαρύτητα που θα περιμέναμε. Μπορούμε να συνεχίσουμε τις δραστηριότητές μας χωρίς να αισθανόμαστε ιδιαίτερη πίεση, κάτι που ουσιαστικά αφαιρεί μεγάλο μέρος της σημασίας των καθημερινών αποφάσεων.

Αντίστοιχα, η εκπαίδευση των χαρακτηριστικών δεν απαιτεί ιδιαίτερη στρατηγική σκέψη. Δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος να μοιράσουμε ισότιμα την προσοχή μας σε όλες τις διαθέσιμες κατηγορίες, καθώς μπορούμε να επικεντρωθούμε σε εκείνες που θεωρούμε πιο χρήσιμες και να καλύψουμε αργότερα τις υπόλοιπες αδυναμίες.

Παράλληλα, μπορούμε να αγοράζουμε αντικείμενα και να στρατολογούμε νέους ακόλουθους. Το πρόβλημα είναι ότι αρκετές από αυτές τις επιλογές δεν αποδεικνύονται ιδιαίτερα απαραίτητες στην πορεία της περιπέτειας. Έτσι, ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινής διαχείρισης καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με προαιρετική απασχόληση παρά με ουσιαστική προετοιμασία.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει και το skill tree. Το μέγεθός του είναι εντυπωσιακό, με πολλές διαθέσιμες αναβαθμίσεις που προσφέρουν την αίσθηση μιας εκτεταμένης εξέλιξης του χαρακτήρα. Ωστόσο, η παρουσίαση των επιλογών δεν είναι πάντοτε ξεκάθαρη. Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβουμε τι ακριβώς αναβαθμίζουμε και πώς η κάθε επιλογή θα επηρεάσει την απόδοσή μας.

Η διαδικασία ξεκλειδώματος νέων δυνατοτήτων παραμένει ικανοποιητική, αλλά η ίδια η δομή του συστήματος δεν καταφέρνει να δικαιολογήσει πλήρως την πολυπλοκότητά του.

Το Demon’s Night Fever προσφέρει αρκετά εργαλεία εξέλιξης, αλλά δεν δημιουργεί την απαραίτητη πίεση ώστε να αισθανόμαστε ότι πρέπει πραγματικά να τα αξιοποιήσουμε.

Δύο φουτουριστικοὶ χαρακτῆρες μὲ ροζ καὶ μπλε φωτισμὸ σὲ σκοτεινὸ, ἀφηρημένο περιβάλλον.

Το σύστημα μάχης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του Demon’s Night Fever και είναι ίσως εκεί όπου εμφανίζονται οι πιο ενδιαφέρουσες μηχανικές ιδέες του.

Ο Kishiro στρατολογεί διάφορους ακόλουθους, οι οποίοι αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της επιθετικής δράσης. Παρότι διαθέτει δαιμονικές δυνάμεις, ο ίδιος δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός στις άμεσες επιθέσεις. Επομένως, η επιτυχία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σωστή αξιοποίηση των μονάδων μας και από τον τρόπο με τον οποίο υποστηρίζουμε τις ενέργειές τους.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά είναι η σειρά των γύρων. Ο Kishiro έχει τη δυνατότητα να ενεργήσει ανάμεσα στη φάση των συμμάχων και εκείνη των εχθρών. Αυτή η επιλογή δημιουργεί επιπλέον περιθώρια τακτικής, καθώς μπορούμε να παρέμβουμε στη μάχη μετά τις ενέργειες των μονάδων μας και πριν προλάβει να αντιδράσει ο αντίπαλος.

Κατά τη διάρκεια της συμμαχικής φάσης, οι μονάδες μας πραγματοποιούν τις επιθέσεις τους. Ωστόσο, δεν εκτελούν πάντοτε τις ενέργειες που θα περιμέναμε, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει μικρές στιγμές απογοήτευσης. Υπάρχουν διαθέσιμα action points για να επηρεάσουμε τη συμπεριφορά τους, αλλά στην πράξη δεν αισθάνθηκα ότι ήταν απαραίτητο να τα αξιοποιώ συστηματικά.

Ο Kishiro διαθέτει επίσης τη δυνατότητα να καλεί νέες μονάδες και να θυσιάζει υπάρχουσες, είτε για να ενισχύσει τους συμμάχους του είτε για να προκαλέσει ζημιά στους αντιπάλους. Αυτές οι επιλογές προσθέτουν ενδιαφέρουσες δυνατότητες και επιτρέπουν διαφορετικές προσεγγίσεις ανάλογα με την κατάσταση στο πεδίο της μάχης.

Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι σπάνια απαιτεί να αξιοποιήσουμε όλο αυτό το οπλοστάσιο.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, μπορούμε να αφήσουμε τις μονάδες μας να εκτελέσουν τις επιθέσεις τους και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις του Kishiro για να καλύψουμε ό,τι δεν κατάφεραν να πετύχουν. Αυτή η ευελιξία είναι ευχάριστη αρχικά, αλλά τελικά κάνει πολλές αναμετρήσεις υπερβολικά εύκολες.

Υπάρχει τουλάχιστον ένας σημαντικός περιορισμός: αν ο Kishiro ηττηθεί, η μάχη τελειώνει αμέσως. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσέχουμε τη θέση του και να αποφεύγουμε να τον εκθέτουμε σε περιττούς κινδύνους.

Καθώς προχωράμε στα επόμενα κεφάλαια, το παιχνίδι εισάγει νέες παραλλαγές των δαιμονικών μεταμορφώσεων του πρωταγωνιστή, οι οποίες επηρεάζουν μεταξύ άλλων και την κίνησή του στο πεδίο της μάχης. Αυτές οι προσθήκες ανανεώνουν σε κάποιο βαθμό τη διαδικασία και δείχνουν ότι οι δημιουργοί προσπάθησαν να εξελίξουν το σύστημα αντί να περιοριστούν στην αρχική του μορφή.

Ωστόσο, το βασικό πρόβλημα παραμένει. Οι μάχες είναι υπερβολικά εύκολο να αντιμετωπιστούν με συγκεκριμένες αποτελεσματικές στρατηγικές, ενώ η δυνατότητα επιστροφής στην προετοιμασία, η περαιτέρω εκπαίδευση και η επανάληψη μιας αποτυχημένης αναμέτρησης αφαιρούν μεγάλο μέρος των συνεπειών της ήττας.

Στιγμιότυπο από στρατηγικό παιχνίδι μάχης σε πλέγμα, με χαρακτήρες και οθόνη επιλογής πιόνιου προς εξόντωση.

Αν υπάρχει ένα στοιχείο που συνοψίζει καλύτερα τις αδυναμίες του Demon’s Night Fever, αυτό είναι η αδυναμία του να συνδέσει αποτελεσματικά όλα τα συστήματά του.

Το παιχνίδι διαθέτει καθημερινή εκπαίδευση, τεράστιο skill tree, διαχείριση μονάδων, στρατολόγηση, συλλογή αντικειμένων και ένα σύστημα μάχης με αρκετές διαφορετικές δυνατότητες. Όλα αυτά δημιουργούν την αρχική εντύπωση ενός ιδιαίτερα σύνθετου Strategy RPG.

Το πρόβλημα είναι ότι η πολυπλοκότητα δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε στρατηγικό βάθος.

Οι μηχανισμοί υπάρχουν, οι επιλογές είναι πολλές, αλλά το παιχνίδι δεν μας αναγκάζει να κατανοήσουμε πραγματικά πώς λειτουργούν. Δεν δημιουργεί αρκετές καταστάσεις στις οποίες η σωστή αξιοποίηση των διαθέσιμων εργαλείων θα κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη νίκη και την ήττα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να περιορίζεται σημαντικά το κίνητρο για πειραματισμό. Ακόμη και όταν υπάρχουν ενδιαφέρουσες εναλλακτικές προσεγγίσεις, συχνά καταλήγουμε να χρησιμοποιούμε τις ίδιες δοκιμασμένες τακτικές, επειδή το παιχνίδι δεν μας δίνει ιδιαίτερους λόγους να αλλάξουμε συμπεριφορά.

Για ένα Strategy RPG, αυτή είναι μια αρκετά σημαντική αδυναμία. Η ικανοποίηση δεν θα έπρεπε να προέρχεται αποκλειστικά από το ξεκλείδωμα νέων αναβαθμίσεων ή από την αύξηση των στατιστικών μας. Θα έπρεπε να προκύπτει και από την κατανόηση των μηχανισμών, τον σωστό σχεδιασμό και την επιτυχημένη εφαρμογή μιας στρατηγικής.

Το Demon’s Night Fever έχει τα απαραίτητα συστατικά για να προσφέρει κάτι τέτοιο, αλλά δεν καταφέρνει να τα αξιοποιήσει στον βαθμό που θα θέλαμε.

υτυχώς, η παρουσίαση του Demon’s Night Fever αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά του σημεία.

Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων, τα μενού και η συνολική καλλιτεχνική κατεύθυνση αποτυπώνουν εξαιρετικά τον εκκεντρικό χαρακτήρα του παιχνιδιού. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ενέργεια σε ολόκληρη την παρουσίαση, η οποία ταιριάζει απόλυτα με τις υπερβολικές προσωπικότητες και τον αλλόκοτο κόσμο που προσπαθεί να δημιουργήσει.

Οι χαρακτήρες μπορεί να είναι παράξενοι, οι διάλογοι να προκαλούν αμηχανία και το χιούμορ να μην πετυχαίνει πάντοτε τον στόχο του, αλλά οπτικά υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία που δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Το παιχνίδι καταφέρνει επίσης να διατηρεί το ενδιαφέρον μέσα από την αισθητική του, ακόμη και όταν οι μηχανισμοί του δεν προσφέρουν αρκετή πρόκληση. Είναι ένα από εκείνα τα RPG όπου η προσωπικότητα και η συνολική ατμόσφαιρα αποτελούν σημαντικό λόγο για να συνεχίσεις.

Εξίσου θετική είναι και η μουσική επένδυση. Το soundtrack είναι απολαυστικό και συμπληρώνει ιδανικά την ιδιαίτερη ταυτότητα της παραγωγής. Η μουσική βοηθά σημαντικά στη διατήρηση του ενδιαφέροντος, ακόμη και κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενες.

Σε έναν τίτλο που δεν καταφέρνει πάντοτε να κρατήσει το gameplay του εξίσου ενδιαφέρον, ο οπτικός και ηχητικός τομέας αναλαμβάνουν μεγάλο μέρος της δουλειάς.

Σκηνή από βιντεοπαιχνίδι με πολύχρωμα τέρατα και διάλογο στην οθόνη.

Το Demon’s Night Fever είναι ένα ιδιαίτερο Strategy RPG που διαθέτει ξεκάθαρη προσωπικότητα, αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες και μια παρουσίαση που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Οι αλλόκοτοι χαρακτήρες, το προκλητικό χιούμορ, η ενδιαφέρουσα μετα-αφηγηματική προσέγγιση και το εξαιρετικό soundtrack δημιουργούν μια εμπειρία που έχει τη δική της ταυτότητα.

Το πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιεί τους μηχανισμούς του.

Η καθημερινή προετοιμασία δεν δημιουργεί ουσιαστική πίεση, το skill tree είναι περισσότερο περίπλοκο παρά ξεκάθαρο και το σύστημα μάχης, παρά τις ενδιαφέρουσες δυνατότητές του, σπάνια απαιτεί πραγματικό στρατηγικό σχεδιασμό. Η υπερβολικά επιεικής δυσκολία και η έλλειψη σοβαρών συνεπειών στις αποτυχίες μειώνουν ακόμη περισσότερο την αξία των επιλογών μας.

Αυτό είναι τελικά που κάνει το παιχνίδι απογοητευτικό. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εξαιρετικά, αλλά η συνολική εμπειρία δεν καταφέρνει να τα συνδέσει σε ένα πραγματικά απαιτητικό και ικανοποιητικό σύνολο.

Παρόλα αυτά, το Demon’s Night Fever δεν στερείται ψυχαγωγικής αξίας. Αν σας αρέσουν τα εκκεντρικά RPG, οι υπερβολικοί χαρακτήρες και οι ιστορίες που δεν παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά, θα βρείτε αρκετούς λόγους για να ασχοληθείτε μαζί του.

Αν, όμως, αναζητάτε ένα Strategy RPG με ουσιαστικό tactical βάθος, απαιτητικές μάχες και μηχανισμούς που επιβραβεύουν τον προσεκτικό σχεδιασμό, ίσως χρειαστεί να περιορίσετε τις προσδοκίες σας.

Το Demon’s Night Fever έχει περισσότερη προσωπικότητα από όση στρατηγική ουσία καταφέρνει τελικά να προσφέρει.

7

Worth Your Time

Gamefreniacs Final Score


Γραφιστικό εξωφύλλου κριτικής παιχνιδιού με μητρική πλακέτα και την ένδειξη «REVIEW COVERED ON PC».

RELATED ARTICLES


Αφήστε μια απάντηση