SURI: The Seventh Note Review

Το παγκόσμιο gaming τοπίο διευρύνεται διαρκώς, με νέες αναδυόμενες αγορές να έρχονται στο προσκήνιο για να μοιραστούν ιστορίες βγαλμένες από τη δική τους πλούσια κουλτούρα. Με την υποστήριξη του φιλόδοξου προγράμματος India Hero Project της Sony, το SURI: The Seventh Note καταφθάνει με μεγάλες υποσχέσεις — επιδιώκοντας να συνδυάσει το απαιτητικό platforming με rhythm-based μηχανισμούς, σε ένα ζωντανό σκηνικό εμπνευσμένο από την ινδική μυθολογία. Στα χαρτιά, μοιάζει με έναν σίγουρο θρίαμβο πολιτισμικής έκφρασης και μίξης ειδών. Ωστόσο, καθώς η αυλαία ανοίγει και πέφτει η πρώτη νότα, το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Tathvamasi Studios μπορεί να διατηρήσει αυτή τη συμφωνία ή αν τα βασικά της στοιχεία είναι καταδικασμένα να συγκρουστούν.

Στην καρδιά της περιπέτειας βρίσκεται η Akira, μια νεαρή γυναίκα που ξεκινά ένα απεγνωσμένο ταξίδι για να βρει ένα μυθικό φρούτο, ικανό να θεραπεύσει τη βαριά άρρωστη μητέρα της. Έχοντας ήδη χάσει τον πατέρα της από την ίδια μυστηριώδη ασθένεια, η Akira δεν έχει άλλη επιλογή από το να αφήσει το σπίτι της και να αντιμετωπίσει το άγνωστο. Αν και αυτό θέτει ένα ξεκάθαρο συναισθηματικό κίνητρο για το ταξίδι, η αφήγηση σπάνια ανεβάζει στροφές ώστε να καλλιεργήσει πραγματικό ενδιαφέρον. Τα cutscenes βασίζονται σε στατικές εικόνες με πολύ περιορισμένο αριθμό πορτρέτων χαρακτήρων, ενώ ο συνδυασμός απλών πλαισίων διαλόγου και ενός υποτυπώδους σεναρίου κρατά την ιστορία σε απόσταση, εμποδίζοντας το lore να σε απορροφήσει πραγματικά.

Το gameplay βρίσκεται στο επίκεντρο, προκαλώντας σε να πηδάς πάνω από χάσματα, να αναπηδάς σε επιφάνειες και να κάνεις dash μέσα από εμπόδια αυστηρά στον ρυθμό της μουσικής. Για να «τραγουδήσει» πραγματικά ένα rhythm-platformer, ο χειρισμός ακριβείας είναι αδιαπραγμάτευτος — και δυστυχώς, εδώ είναι που το SURI: The Seventh Note αρχίζει να παραπατά. Τα άλματα έχουν μια αισθητά «αιωρούμενη» (floaty) αίσθηση και η κίνηση στερείται σπιρτάδας, αφαιρώντας την ικανοποίηση της αλυσίδας των αλμάτων. Επειδή η ακρίβεια είναι το παν, αυτά τα χαλαρά physics γεννούν γρήγορα εκνευρισμό αντί για ομαλή ροή.

Για να σε βοηθήσει να συγχρονιστείς, το περιβάλλον πάλλεται οπτικά παράλληλα με το soundtrack, ενώ οι δονήσεις του χειριστηρίου σού μεταφέρουν τον παλμό για να μπεις στο κλίμα. Όταν όλα ευθυγραμμίζονται, δημιουργείται μια σύντομη, υπνωτιστική αίσθηση καθώς διασχίζεις ολοένα και πιο επικίνδυνες διαδρομές, γεμάτες πλατφόρμες που εξαφανίζονται και παγίδες. Ο ρυθμός παραμένει σταθερός σε όλη τη διάρκεια, απαιτώντας άλματα είτε στο μισό είτε στο ολόκληρο χτύπημα (beat) για να προχωρήσεις.

Κάθε επίπεδο ενθαρρύνει επίσης την εξερεύνηση μέσω συλλεκτικών αντικειμένων που πρέπει να απορροφήσεις με καλοζυγισμένες αναπηδήσεις, καθώς και κρυφών δωματίων που κρύβουν έξτρα στοιχεία για το 100%. Οι διαδοχικές αναπηδήσεις σε στόχους χτίζουν έναν πολλαπλασιαστή σκορ που μεταφέρει μπόνους από τη μια ενότητα στην άλλη, δίνοντας ένα καλό κίνητρο για να επισκεφθείς ξανά τις πίστες και να τελειοποιήσεις τις διαδρομές σου. Ωστόσο, παρά τα ενσωματωμένα εργαλεία καλιμπραρίσματος ήχου και εισόδου (input calibration), ο απόλυτος συγχρονισμός αποδεικνύεται άπιαστος. Ακόμη και μετά από επανειλημμένες ρυθμίσεις, παραμένει μια ελαφριά καθυστέρηση (latency) ανάμεσα στις οπτικές ενδείξεις και το ηχητικό κομμάτι, δημιουργώντας μια μόνιμη αποσύνδεση που δεν σε αφήνει ποτέ να «κλειδώσεις» πλήρως στον ρυθμό.

Οπτικά, το SURI: The Seventh Note αφήνει εξαιρετικές εντυπώσεις. Η καλλιτεχνική διεύθυνση ξεχειλίζει από ζωντανά χρώματα που δίνουν σε κάθε περιοχή ξεχωριστή ταυτότητα, ενώ ο σχεδιασμός της Akira ξεχωρίζει ευχάριστα, έστω κι αν τα animations της δείχνουν κάπως άκαμπτα και βασικά. Χαρακτηριστικά μοτίβα εμπνευσμένα από την ινδική τέχνη και αρχιτεκτονική είναι υφασμένα με φροντίδα σε όλο τον κόσμο του παιχνιδιού.

Παραδόξως, για έναν τίτλο χτισμένο γύρω από τον μουσικό χρονισμό, ο ήχος δεν καταφέρνει να φτάσει το επίπεδο των γραφικών. Δεδομένης της εξαιρετικής μουσικής κληρονομιάς της Ινδίας —μιας κουλτούρας όπου ο ρυθμός και η μελωδία είναι βαθιά ριζωμένα στην ιστορία και την ταυτότητά της— το soundtrack ακούγεται απρόσμενα συγκρατημένο. Αντί να αγκαλιάσει τον πλούτο των οργάνων και τη δυναμική φινέτσα της περιοχής, η Tathvamasi Studios αρκείται σε επαναλαμβανόμενα beats και υποτονικές μελωδίες, χάνοντας την ευκαιρία να γιορτάσει την κουλτούρα που ενέπνευσε το παιχνίδι.

Τελικά, το SURI: The Seventh Note αποτελεί μια κλασική περίπτωση μιας εμπνευσμένης ιδέας που αδικείται από την άνιση εκτέλεση. Ο συνδυασμός ρυθμικού platforming με την ινδική λαογραφία είναι ένα ελκυστικό δέλεαρ, όμως κανένας από τους δύο πυλώνες δεν στέκεται αρκετά γερά ώστε να στηρίξει τον άλλον. Ενώ ο πολύχρωμος κόσμος του προδίδει το δημιουργικό πάθος του στούντιο, ο «αιωρούμενος» χειρισμός, το επίμονο latency και ένα αδιάφορο soundtrack εμποδίζουν την εμπειρία να βρει ποτέ τον βηματισμό της. Πρόκειται για μια καλοπροαίρετη προσπάθεια γεμάτη προοπτικές, που αφήνει όμως πίσω της μια αχνή μελωδία για το τι θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί αν όλα τα κομμάτια είχαν εναρμονιστεί.