Έχουμε καταντήσει να θεωρούμε δεδομένη και άνετη την καθοδήγηση των σύγχρονων ψηφιακών κόσμων. Περιμένουμε μίνι χάρτες γεμάτους λαμπερά σημεία στόχων, φιλικούς συντρόφους να προσφέρουν τακτικές συμβουλές μέσω ασυρμάτων και απαλές υπενθυμίσεις όποτε καθυστερούμε πολύ σε ένα δωμάτιο. Σπάνια μας επιτρέπεται να νιώσουμε αληθινό αποπροσανατολισμό ή να συνειδητοποιήσουμε πόσο μικροί είμαστε. Το BLACKSHARD απορρίπτει τελείως αυτό το δίχτυ ασφαλείας. Σε ρίχνει σε ένα ακατανόητο κενό, αφαιρεί τα συνηθισμένα σου στηρίγματα και θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: τι συμβαίνει όταν μένεις εντελώς μόνος με μια αρχιτεκτονική που αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξή σου;

ο πρώτο πράγμα που σε τραβάει στο BLACKSHARD είναι η αρχιτεκτονική του. Ο Λαβύρινθος είναι μια τεράστια, σουρεαλιστική μεγαδομή γεμάτη διαδρόμους, αίθουσες και χώρους που φαίνεται να υπακούen στους δικούς τους κανόνες. Έχει μια σχεδόν κλινική στειρότητα, ωστόσο κάτι αρχαίο κρύβεται κάτω από αυτό το ψυχρό εξωτερικό. Η αντίθεση ανάμεσα στις καθαρές, τακτοποιημένες επιφάνειες και τα παράξενα πράγματα που τις κατοικούν δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που δύσκολα αποβάλλεις.

Αυτό είναι ένας κόσμος που μοιάζει ταυτόχρονα τεράστιος και κλειστοφοβικός. Μπορείς να σταθείς σε μια τεράστια αίθουσα και να νιώσεις εντελώς ασήμαντος, και μετά να στρίψεις σε ένα στενό πέρασμα νιώθοντας ξαφνικά τους τοίχους να κλείνουν γύρω σου. Η κλίμακα παίζει συνεχώς παιχνίδια με την αντίληψή σου, κάνοντας τον Λαβύρινθό να μοιάζει λιγότερο με κτίριο και περισσότερο με μια αδύνατη μηχανή της οποίας ο σκοπός δεν προοριζόταν ποτέ να κατανοηθεί από ανθρώπους.

Ο οπτικός σχεδιασμός επωφελείται επίσης από τη γνώση του πότε πρέπει να συγκρατείται. Το BLACKSHARD δεν χρειάζεται να σου πετάει τέρατα κάθε πέντε λεπτά για να κάνει τα περιβάλλοντά του ανησυχητικά. Μερικές φορές ένα φαινομενικά συνηθισμένο δωμάτιο είναι πιο ενοχλητικό ακριβώς επειδή δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Αρχίζεις να ψάχνεις για μοτίβα, αλλαγές στην αρχιτεκτονική και μικρές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να εξηγήσουν πού βρίσκεσαι, και πριν το καταλάβεις συνειδητοποιείς ότι δίνεις προσοχή σε πράγματα που κανονικά θα προσπερνούσες.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση στο να παίζεις ένα παιχνίδι που αρνείται να σου δώσει δείκτη στον χάρτη. Τα σύγχρονα παιχνίδια είναι πολύ καλά στο να διασφαλίζουν ότι οι παίκτες δεν χάνονται ποτέ, αλλά το BLACKSHARD κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εδώ, το να χαθείς δεν είναι αποτυχία σχεδιασμού. Είναι μέρος της εμπειρίας.

Η ημι-ανοιχτή δομή σου δίνει χώρο να εξερευνήσεις και να πάρεις τις δικές σου αποφάσεις για το πού να πας στη συνέχεια. Μπορεί να ανακαλύψεις έναν διάδρομο που φαίνεται ασήμαντος και να περάσεις τα επόμενα είκοσι λεπτά αναρωτώμενος πού οδηγεί, μόνο και μόνο για να σκοντάψεις σε κάτι που αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο καταλαβαίνεις τη γύρω περιοχή. Εναλλακτικά, μπορεί να προσπεράσεις κάτι χωρίς να αναγνωρίσεις τη σημασία του μέχρι πολύ αργότερα, όταν μια άλλη ανακάλυψη κάνει ξαφνικά εκείνη την προηγούμενη στιγμή να βγάλει νόημα.

Αυτή η ελευθερία δημιουργεί μια υπέροχη αίσθηση κυριότητας πάνω στο ταξίδι. Δεν ακολουθείς απλώς μια προκαθορισμένη διαδρομή μέσα από μια σειρά δωματίων. Κατασκευάζεις τη δική σου κατανόηση του Λαβύρινθου, και αυτό κάνει κάθε ανακάλυψη να μοιάζει προσωπική. Όταν ένα παιχνίδι σε εμπιστεύεται αρκετά ώστε να σε αφήσει να μπερδευτείς, υπάρχει μια παράξενη ικανοποίηση στο να βρίσκεις τελικά μόνος σου τον δρόμο μέσα από αυτή τη σύγχυση.

Διασπαρμένα σε όλο τον Λαβύρινθο βρίσκονται θραύσματα μνήμης που ανήκουν σε εκείνους που ήρθαν πριν από σένα. Αυτά τα θραύσματα προσφέρουν κομμάτια μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας, αλλά το BLACKSHARD αποφεύγει σοφά να τα σερβίρει όλα έτοιμα στο πιάτο σου. Πρέπει να συνθέσεις τη μεγάλη εικόνα μόνος σου, πράγμα που σημαίνει ότι ορισμένοι παίκτες πιθανότατα θα καταλήξουν με πολύ διαφορετικές ερμηνείες για το τι βίωσαν.

Υπάρχει κάτι υπέροχα παλιομοδίτικο σε αυτή την προσέγγιση της αφήγησης. Αντί να διακόπτει συνεχώς την εξερεύνηση με μακροσκελείς εξηγήσεις, το παιχνίδι αφήνει το περιβάλλον και τα θραύσματά του να μιλήσουν. Ένα παράξενο αντικείμενο, μια μακρινή φωνή ή ένα θραύσμα μνήμης μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικά από μια κινηματογραφική σκηνή δέκα λεπτών, επειδή η φαντασία σου συμπληρώνει τα κενά.

Φυσικά, αυτή η προσέγγιση δεν θα λειτουργήσει για όλους. Το BLACKSHARD είναι επίτηδες αινιγματικό, και θα υπάρξουν στιγμές που θα κοιτάζεις κάτι σημαντικό χωρίς την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο μυστηριώδες και το αδιαφανές, και το παιχνίδι την περνάει περιστασιακά. Προσωπικά, βρήκα αυτή την αβεβαιότητα μέρος της έλξης, επειδή τα αναπάντητα ερωτήματα κράτησαν τον Λαβύρινθο στις σκέψεις μου ακόμη και αφού σταμάτησα να παίζω.

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες είναι ότι η συμπεριφορά σου επηρεάζει στην πραγματικότητα τον κόσμο γύρω σου. Το BLACKSHARD δεν σου ζητά απλώς να περπατήσεις μέσα στον Λαβύρινθο και να αποκαλύψεις τα μυστικά του. Θέλει οι πράξεις σου να έχουν σημασία, με τις επιλογές σου να βοηθούν στον καθορισμό της τελικής έκβασης του ταξιδιού σου.

Η πιθανότητα μετασχηματισμού του Λαβύρινθου μέσω παράξενων δυνάμεων προσθέτει ένα άλλο στρώδιο στην εξερεύνηση. Μπορείς να αποδεχτείς την τάξη που επιβάλλεται σε αυτό το μέρος ή να προσπαθήσεις να την αμφισβητήσεις, και αυτή η φιλοσοφική επιλογή αντανακλάται στον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδrás με το περιβάλλον. Δημιουργεί την αίσθηση ότι ο Λαβύρινθος δεν είναι μια εντελώς σταθερή τοποθεσία, αλλά κάτι που μπορεί να ανταποκριθεί στο άτομο που κινείται μέσα του.

Υπάρχει μια ιδιαίτερα ωραία ένταση ανάμεσα στη διατήρηση της ψυχρής πολυπλοκότητας του Λαβύρινθου και στην προσπάθεια αλλαγής της. Το ένα μονοπάτι αντιπροσωπεύει την αποδοχή, ενώ το άλλο αντιπροσωπεύει την αντίσταση, και καμιά από τις δύο επιλογές δεν μοιάζει προφανώς σωστή. Το παιχνίδι είναι στα καλύτερά του όταν σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν πράγματι βελτιώνεις τον Λαβύρινθο ή απλώς χαλάς κάτι που δεν έπρεπε ποτέ να αγγίξεις.

Ο ήχος είναι ζωτικής σημασίας σε ένα παιχνίδι σαν αυτό, επειδή η σιωπή μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματική με τη μουσική. Το BLACKSHARD καταλαβαίνει ότι οι άδειοι χώροι χρειάζονται χώρο για να αναπνεύσουν, και ο σχεδιασμός του ήχου συχνά δημιουργεί μια ανησυχητική αίσθηση απομόνωσης. Μαkρινές θόρυβοι, λεπτές περιβαλλοντικές επιδράσεις και προσεκτικά τοποθετημένες ηχητικές λεπτομέρειες κάνουν τον Λαβύρινθο να φαίνεται πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που μπορείς να δεις.

Τα ακουστικά είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά εδώ. Υπάρχει κάτι υπέροχα ανατριχιαστικό στο να ακούς έναν ήχο πίσω σου όταν ξέρεις ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να βρίσκεται κάποιος άλλος εκεί. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί τον ήχο για να σε κάνει να αμφισβητήσεις το περιβάλλον αντί απλώς να το διακοσμήσει, προσθέτοντας ένα άλλο στρώδιο αβεβαιότητας στην εξερεύνηση.

Το αποτέλεσμα είναι μια εμπειρία που μπορεί να αισθάνεται παραδόξως διαλογιστική τη μία στιγμή και βαθιά άβολη την επόμενη. Το BLACKSHARD δεν φωνάζει συνεχώς για να τραβήξει την προσοχή σου. Αντίθετα, ψιθυρίζει, και μερικές φορές ένας ψίθυρος είναι πολύ πιο αποτελεσματικός.

Αυτή η φράση από την περιγραφή του παιχνιδιού γίνεται ολοένα πιο ταιριαστή όσο πιο βαθιά προχωράς. Το BLACKSHARD υπονοεί επανειλημμένα ότι ο Λαβύρινθος δεν σχεδιάστηκε ποτέ για κάποιον σαν εσένα, και ίσως αυτός να είναι ο σκοπός. Οι διάδρομοι του φαίνονται πολύ ακριβείς, τα συστήματά του πολύ αρχαία και η λογική του πολύ ξένη.

Η μεγαλύτερη δύναμη του παιχνιδιού είναι η αυτοπεποίθησή του. Γνωρίζει ότι ορισμένοι παίκτες θα μισήσουν το να είναι χαμένοι, δεν θα συμπαθήσουν την αινιγματική αφήγηση και θα θέλουν σαφέστερη κατεύθυνση, αλλά δεν συμβιβάζεται με την ταυτότητά του για να τους φιλοξενήσει. Το BLACKSHARD είναι χτισμένο γύρω από την αβεβαιότητα, την περιέργεια και την ερμηνεία, και αυτές οι ιδιότητες είναι υφαντές σε σχεδόν κάθε πτυχή της εμπειρίας.

Υπάρχουν στιγμές που η έλλειψη εξήγησης μπορεί να γίνει απογοητευτική, και ο σκόπιμος ρυθμός δεν θα αρεσθεί σε όποιον αναζητεί συνεχή δράση. Αυτό δεν είναι ένα παιχνίδι για τον καθαρισμό δωματίων ή την καταδίωξη υψηλών βαθμολογιών. Αφορά το περπάτημα κάπου παράξενου, την παρατήρηση κάτι που δεν βγάζει νόημα και την απόφαση αν είσαι αρκετά γενναίος για να συνεχίσεις.

Τελικά, το BLACKSHARD στέκεται ως ένα σπάνιο κομψοτέχνημα διαδραστικής τέχνης που εμπιστεύεται το κοινό του να διαθέτει υπομονή, διάνοια και θάρρος. Αρνούμενο να χαρτογραφήσει κάθε αίθουσα ή να εξηγήσει κάθε σκιά, επαναφέρει μια αίσθηση γνήσιου δέους —και βαθιάς ανησυχίας— στην οπτική εξερεύνηση. Δεν είναι φτιαγμένο για να ικανοποιεί τους πάντες, και η άρνησή του να προσφέρει καθαρές λύσεις θα διχάσει αναπόφευκτα όσους εισέρχονται στις ψυχρές, απέραντες αίθουσές του.

Ωστόσο, πολύ καιρό αφού απομακρυνθείς από την οθόνη, ο Λαβύρινθος παραμένει στο μυαλό σου σαν ένας μισοξεχασμένος εφιάλτης. Θα πιαστείς να κοιτάζεις ήσυχους διαδρόμους ή να ακούς το βουητό ενός άδειου δωματίου, αναρωτώμενος αν δραπέτευσες ποτέ πραγματικά, ή αν ένα κομμάτι σου εξακολουθεί να περιπλανιέται στο σκοτάδι, περιμένοντας την αρχιτεκτονική να αλλάξει.