Ο κινηματογράφος έχει αφιερώσει δεκαετίες προσπαθώντας να αποτυπώσει τη σουρεαλιστική, ασφυκτική πραγματικότητα του Πολέμου του Βιετνάμ. Στο Apocalypse Now, ο Francis Ford Coppola τον παρουσίασε ως μια κατάδυση στη τρέλα—ένα ταξίδι στο ποτάμι όπου η τάξη διαλύεται σταδιακά στο χάος. Το Platoon του Oliver Stone απογύμνωσε τον πόλεμο από τον ρομαντικό ηρωισμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αναγκάζοντας το κοινό να νιώσει τον ιδρώτα, την παρανοϊκή αβεβαιότητα και τη φονική θνησιμότητα της ζούγκλας. Το Full Metal Jacket του Stanley Kubrick μας έδειξε ότι πριν οι στρατιώτες πατήσουν καν το πόδι τους στη λάσπη, ο στρατιωτικός μηχανισμός τους διαλύει συστηματικά για να τους ανακατασκευάσει ως ψυχρές, αποτελεσματικές μηχανές σκοτωμού.
Τώρα, η Expression Games πατάει πάνω σε αυτή τη κινηματογραφική σκιά με το Hell Let Loose: Vietnam. Το τακτικό FPS αφήνει πίσω του τις γνωστές, καθορισμένες γραμμές μετώπου του προκατόχου του για να μεταφέρει τη δράση σε μία από τις πιο αμφιλεγόμενες και σκληρές συγκρούσεις της σύγχρονης ιστορίας. Ο Πόλεμος του Βιετνάμ ήταν μια σύγκρουση ασυμμετρίας, ηθικής αμφισημίας και της τρομακτικής πραγματικότητας του να αποτελεί τον πρώτο πόλεμο που μεταδόθηκε ζωντανά στις τηλεοράσεις εκατομμυρίων σπιτιών. Το Hell Let Loose: Vietnam δεν χρησιμοποιεί απλώς αυτό το σκηνικό ως αισθητικό κάλυμμα· διοχετεύει την ίδια ασφυκτική, παρανοϊκή ενέργεια που οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ προσπαθούσαν για χρόνια να αποτυπώσουν στην οθόνη.
Ο πυρήνας του Hell Let Loose: Vietnam παίρνει τους αμείλικτους, θανατηφόρους μηχανισμούς του αρχικού παιχνιδιού και τους τοποθετεί σε ένα περιβάλλον όπου η ορατότητα είναι σχεδόν μηδενική. Πρόκειται για ένα FPS που κλίνει έντονα προς την πλευρά του military simulation. Μία μόνο σφαίρα είναι συνήθως ακαριαία θανατηφόρα, η κίνηση είναι αργή και μελετημένη, και η προσπάθεια να παίξετε ως μοναχικός ήρωας θα οδηγήσει σχεδόν πάντα σε έναν ακαριαίο θάνατο από μια αόρατη κατεύθυνση.
Σε αντίθεση με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος διέθετε καθορισμένους αστικούς και ανοιχτούς τομείς μάχης, το Βιετνάμ μεταφέρει το πεδίο μάχης σε ρευστά, ασύμμετρα και τυφλά τοπία ζούγκλας. Οι μεθοδικές εμπλοκές μεγάλων αποστάσεων της Ευρώπης δίνουν τη θέση τους σε απότομες, κλειστοφοβικές ενέδρες σώμα με σώμα. Επιπλέον, το παιχνίδι εισάγει ακραία δυναμική μεταξύ των παρατάξεων, φέρνοντας τα ελικόπτερα Huey και την αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ αντιμέτωπα με τα βαθιά δίκτυα σηράγγων του βορειοβιετναμέζικου στρατού. Κρυμμένες παγίδες, πυκνή βλάστηση και ανεπαίσθητοι ακουστικοί γρίφοι αντικαθιστούν τις καθαρές γραμμές ορατότητας και τους ελιγμούς των τεθωρακισμένων.
Το κύριο mode του παιχνιδιού, το Warfare, λειτουργεί ως μια διελκυστίνδα υψηλού ρίσκου 50 εναντίον 50. Οι ομάδες μάχονται για τον έλεγχο κεντρικών σημείων, πιέζοντας προς την βάση του εχθρού με κάθε μικρή νίκη. Ωστόσο, κάθε επιθετική προέλαση συνοδεύεται από άγχος. Η υπερβολική αφοσίωση στην επίθεση αφήνει τη δική σας βάση εκτεθειμένη σε μια αστραπιαία αντεπίθεση, αναγκάζοντας τους διοικητές να ισορροπούν συνεχώς μεταξύ επιθετικότητας και άμυνας.
Για να επιβιώσετε στη ζούγκλα, η ιεραρχία των παικτών δεν είναι απλώς ένα τέχνασμα—είναι αδήριτη ανάγκη. Η σύνθεση της ομάδας βασίζεται στο πεζικό, πλαισιωμένο από εξειδικευμένους ρόλους όπως τεθωρακισμένα, ομάδες όλμων, ζεύγη αναγνώρισης και πιλότους ελικοπτέρων. Στο επίκεντρο όλων αυτών βρίσκεται η επικοινωνία.
Η στρατηγική υψηλού επιπέδου και η υποστήριξη πυρός διαχειρίζονται από τον Διοικητή (Commander), ο οποίος μεταφέρει τις διαταγές στους Αρχηγούς Ομάδων (Squad Leaders). Αυτοί με τη σειρά τους φιλτράρουν τις τακτικές οδηγίες προς τα μέλη της ομάδας τους, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδουν κρίσιμες πληροφορίες για στόχους και την κατάσταση του μετώπου πίσω στη διοίκηση.
Όταν αυτή η αλυσίδα λειτουργεί, το παιχνίδι προσφέρει μια ανεπανάληπτη τακτική εμπειρία. Το να έχετε έναν αρχηγό ομάδας που διαβάζει ενεργά τον χάρτη, επισημαίνει τις κινήσεις του εχθρού και συντονίζει τις εφόδους κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια θριαμβευτική νίκη και στην πλήρη εξόντωση σε δευτερόλεπτα.
Ωστόσο, η τόση μεγάλη εξάρτηση από τον συντονισμό τυχαίων παικτών είναι επίσης το πιο εύθραυστο στοιχείο του παιχνιδιού. Αν τύχετε με έναν Διοικητή που δεν καταλαβαίνει τον τακτικό χάρτη ή έναν Αρχηγό Ομάδας χωρίς μικρόφωνο, ο αγώνας εξελίσσεται γρήγορα σε έναν μπερδεμένο, εκνευριστικό εφιάλτη. Παρόμοια, μια ομάδα γεμάτη ανυπόμονους παίκτες που αρνούνται να περιμένουν διαταγές θα διαλυθεί αμέσως. Το Hell Let Loose: Vietnam απαιτεί πειθαρχία σε ένα είδος παιχνιδιών όπου οι περισσότεροι παίκτες έχουν μάθει να τρέχουν τυφλά προς τους πυροβολισμούς.
Εκεί που η Expression Games πραγματικά διακρίνεται είναι στην αποτύπωση της αισθητηριακής υπερφόρτωσης του σκηνικού. Η ζούγκλα δεν είναι απλώς ένα φόντο· είναι ένας ενεργός συμμετέχοντας σε κάθε ανταλλαγή πυρών.
Η πυκνή τροπική βλάστηση περιορίζει την ορατότητα σε μόλις λίγα μέτρα στα πιο πυκνά σημεία, μετατρέποντας κάθε έρπειν ανάμεσα στα θάμνους σε μια άκρως παρανοϊκή εμπειρία. Ο σχεδιασμός του ήχου είναι εξίσου σκληρός και πιεστικός. Το βουητό των εντόμων και το σπάσιμο των κλαδιών ξεγελούν συνεχώς το μυαλό σας, ενώ διακόπτονται ξαφνικά από τον εκκωφαντικό, ριπή ήχο ενός AK-47 ή ενός M16 που γαζώνει τα δέντρα δίπλα σας.
Ακόμα και ο ουρανός προκαλεί ένταση. Ο μακρινός ήχος των ελίκων των ελικοπτέρων σκίζει τον αέρα. Ανάλογα με την πλευρά που παίζετε, αυτός ο εμβληματικός ήχος φέρνει είτε ανακούφιση είτε μια άμεση, απεγνωσμένη προσπάθεια να καλυφθείτε. Αντίθετα με τις αναγνωρίσιμες, διαλυμένες γωνίες των δρόμων του Carentan, η ζούγκλα προσφέρει ελάχιστα εμφανή σημεία προσανατολισμού. Οι νέοι παίκτες θα βρίσκονται συχνά αποπροσανατολισμένοι, χαμένοι και ανίκανοι να καταλάβουν από πού προήλθε η φονική σφαιρική βολή.
Όπως ο υπολοχαγός Connor στο Platoon ή ο Willard που πλέει στον ποταμό Nung, η επιτυχία στο Hell Let Loose: Vietnam απαιτεί την εγκατάλειψη του ατομικού εγωισμού για το συλλογικό όφελος. Δεν είναι ένα παιχνίδι φτιαγμένο για γρήγορες ενδόρφινες ή για ατομικές εξορμήσεις τύπου Rambo. Το να τρέξετε μόνοι σας μπορεί να σας δώσει ένα γρήγορο kill, αλλά δεν προσφέρει τίποτα στην προώθηση της ομάδας ή στην κατάληψη του τομέα.
Η καμπύλη εκμάθησης είναι απότομη, αμείλικτη και σίγουρο είναι ότι θα αποξενώσει όσους αναζητούν ένα εύκολο, χαλαρό shooter. Αλλά για όσους είναι διατεθειμένοι να συνδέσουν ένα μικρόφωνο, να ακούσουν τον αρχηγό της ομάδας τους και να σεβαστούν τη σκοτεινή φύση του σκηνικού, το Hell Let Loose: Vietnam προσφέρει μία από τις πιο αυθεντικά έντονες multiplayer εμπειρίες στο σύγχρονο gaming. Αποδεικνύει ότι ο πόλεμος δεν έχει να κάνει με κινηματογραφικούς ηρωισμούς—έχει να κάνει με το να επιβιώσεις από τον αισθητηριακό εφιάλτη αρκετά ώστε να κάνεις την επόμενη κίνησή σου να μετρήσει.
Αφήστε μια απάντηση