Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο πόλεμος των κονσολών δινόταν με όπλα την επαναστατική «επαναστατικότητα» (attitude), τις αστραπιαίες ταχύτητες επεξεργασίας και τις πολύχρωμες μασκότ ζώων. Ενώ η Sega είχε τον Sonic και η Nintendo τον Mario, η Amiga της Commodore ήταν η ήσυχη, εξελιγμένη δύναμη της ευρωπαϊκής gaming σκηνής. Αποτελούσε το τέλειο φυτώριο για εξαιρετικά, άκρως πρωτότυπα franchise. Δυστυχώς, η ιστορία δεν φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο στην κληρονομιά της Amiga. Όποτε κλασικοί τίτλοι όπως το Zool, το Cannon Fodder ή το Worms επανεκδίδονται για τα σύγχρονα συστήματα, οι εταιρείες επιλέγουν σχεδόν αποκλειστικά τις εκδόσεις των κονσολών.
Αυτό βγάζει νόημα: οι εκδόσεις για κονσόλες ήταν βελτιστοποιημένες για χειριστήρια αντί για το δύσχρηστο πληκτρολόγιο, ενώ συχνά επωφελούνταν από ελαφρώς πιο καθαρά 16-bit γραφικά. Αυτό μας φέρνει σε μια ολοκαίνουργια ρετρό συλλογή που γιορτάζει έναν από τους πιο φιλόδοξους ήρωες της Amiga—ένα platformer που αντικατέστησε την κλασική ανθρωπόμορφη μασκότ ζώου με έναν έφηβο παθιασμένο με το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, ακολουθώντας την παράδοση, αυτή η συλλογή αφήνει στον πάγκο την αυθεντική έκδοση της Amiga σε δισκέτα από το 1993, επιλέγοντας να αναδείξει τα ports των SNES και MS-DOS.
Η παράκαμψη του πρωτοτύπου της Amiga δεν αποτελεί φάουλ εις βάρος της κληρονομιάς του παιχνιδιού· στην πραγματικότητα είναι μια τακτική νίκη. Το port του SNES (που κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική με τον απίστευτα ’90s τίτλο The Adventures of Kid Kleets) θεωρείται ευρέως ως μία από τις καλύτερες εκδόσεις του παιχνιδιού, λειαίνοντας τις «γωνίες» της έκδοσης για οικιακούς υπολογιστές. Από την άλλη, η έκδοση για MS-DOS ήταν κυκλοφορία σε CD-ROM, πράγμα που σημαίνει ότι διέθετε τα χαρακτηριστικά animated cutscenes της εποχής και ένα πεντακάθαρο soundtrack (Red Book audio).
Εστιάζοντας σε αυτές τις δύο διαφορετικές εκδόσεις, η συλλογή προσφέρει μια συναρπαστική σύγκριση της 16-bit τέχνης των κονσολών απέναντι στα πρώιμα multimedia των PC. Υπάρχουν αρκετές διαφορές στον σχεδιασμό των επιπέδων, τον ήχο και τα γραφικά ώστε να δικαιολογηθεί η ύπαρξη και των δύο, χωρίς να κουράζεται ο παίκτης με μια ντουζίνα πανομοιότυπα ports.
Πολύ πριν το FIFA ή το PES κυριαρχήσουν στο τοπίο των αθλητικών παιχνιδιών, ο μικρός μας πρωταγωνιστής ήταν ένας πραγματικός trendsetter, ανοίγοντας τον δρόμο για μια μίνι έκρηξη ποδοσφαιρικών platformers το 1994. Το Soccer Kid κυκλοφόρησε στη συνέχεια στα 3DO, Amiga CD32, Game Boy Advance, Atari Jaguar και PlayStation 1. Έκανε αίσθηση ακόμα και στην Ιαπωνία, όπου απέκτησε ένα anime makeover, με τον νεαρό ήρωα να αποκτά funky μπλε μαλλιά.
Ευτυχώς, η ιστορία αυτών των χαμένων εκδόσεων διασώζεται στο εξαιρετικό ψηφιακό μουσείο της συλλογής. Το πακέτο προσφέρει πολλά περισσότερα από μια τυπική ρετρό κυκλοφορία, περιλαμβάνοντας:
- Σαρώσεις Υψηλής Ανάλυσης: Πλήρες αρχείο των κουτιών και των εγχειριδίων οδηγιών.
- Πολυμέσα: Ένα ειδικό jukebox μουσικής και πρόγραμμα αναπαραγωγής βίντεο για τα νοσταλγικά PC cutscenes.
- Ποιότητα Ζωής (QoL): Μοντέρνα φίλτρα οθόνης, γραμμές σάρωσης CRT, save states και ένα προαιρετικό εργαλείο επαναφοράς χρόνου (rewind), αποκλειστικό για την έκδοση του SNES.
- Cheats: Ενσωματωμένες επιλογές για αθανασία, άπειρες ζωές και επιλογή πίστας (απλά θυμηθείτε να απενεργοποιείτε την παράκαμψη επιπέδου, αλλιώς θα παγιδευτείτε σε ένα αιώνιο λούπ παίζοντας την ίδια πίστα ξανά και ξανά!).
Η υπόθεση του παιχνιδιού είναι υπέροχα παράλογη: ένας παχουλός εξωγήινος έκλεψε το Παγκόσμιο Κύπελλο και έχασε τα κομμάτια του σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Φυσικά, ο έφηβος ήρωάς μας πρέπει να ταξιδέψει από ήπειρο σε ήπειρο για να το συναρμολογήσει ξανά.
Το βασικό σας εργαλείο—και όπλο—είναι μια μπάλα ποδοσφαίρου. Ο Soccer Kid μπορεί να κάνει ντρίμπλες, ψαλιδάκια, κεφαλιές, ακόμα και να χρησιμοποιήσει την μπάλα σαν ελατήριο για να φτάσει σε ψηλά σημεία. Αν η μπάλα σκάσει ή πέσει σε κάποιο γκρεμό, με το πάτημα ενός κουμπιού εμφανίζεται μια καινούργια στα πόδια σας.
Το gameplay είναι γρήγορο και χαρούμενο, γεμάτο με εξαιρετικά κολλητική μουσική και εκφραστικά animation (όπως το να χασμουριέται όταν μένει στάσιμος, θυμίζοντας έντονα τον Sonic). Ωστόσο, παίζοντάς το σήμερα, αποτελεί επίσης μια συναρπαστική χρονοκάψουλα των πολιτισμικών στερεοτύπων των αρχών της δεκαετίας του ’90. Δημιουργημένο από μια μικρή βρετανική ομάδα σε μια εποχή προ ίντερνετ, η απεικόνιση των διάφορων χωρών είναι απολαυστικά παρωχημένη:
- Ιταλία: Περιπολείται από τραγουδιστές της όπερας που μοιάζουν εκπληκτικά στον Λουτσιάνο Παβαρότι.
- Ρωσία: Χιονισμένοι δρόμοι γεμάτοι με στρατιωτικά τανκς και παιδιά που κάνουν έλκηθρο φορώντας βαριά γούνινα καπέλα.
- Ιαπωνία: Κυριαρχείται από παλαιστές σούμο και καλλιεργητές ρυζιού.
- Τα Bosses: Από έναν Βρετανό παίκτη ράγκμπι μέχρι έναν Αμερικανό παίκτη του American football, οι αρχηγοί νικιούνται πανεύκολα πετώντας την μπάλα στο κεφάλι τους μερικές φορές.
Στα χαρτιά, το Soccer Kid μοιάζει με ένα τυπικό, γραμμικό platformer που κινείται από τα αριστερά προς τα δεξιά. Όμως, για να δείτε το πραγματικό τέλος, πρέπει να παίξετε σαν συλλέκτης. Κάθε κόσμος κρύβει 11 ποδοσφαιρικές κάρτες. Αν τις βρείτε όλες, ξεκλειδώνετε ένα bonus παιχνίδι για να κερδίσετε ένα κομμάτι του κλεμμένου τροπαίου.
Η εύρεσή τους, βέβαια, είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι ακούγεται, λόγω ορισμένων σχεδιαστικών ιδιοτροπιών της εποχής:
- Έλλειψη Ελέγχου Κάμερας: Ο παίκτης δεν μπορεί να κοιτάξει πάνω ή κάτω, κάτι που οδηγεί σε επικίνδυνα «άλματα τυφλής πίστης» (leaps of faith).
- Ασαφή Γραφικά: Είναι δύσκολο να ξεχωρίσετε ποια αντικείμενα είναι πλατφόρμες και ποια απλό background. Στις πίστες της Μεγάλης Βρετανίας, μπορείτε να σταθείτε πάνω σε μπάλες άχυρου, αλλά τα τρακτέρ—που έχουν την ίδια ακριβώς ψηφιακή υφή—είναι απλώς διακοσμητικά.
Τελικά, αυτή η συλλογή αποδεικνύει ότι το Soccer Kid παραμένει ένα από τα πιο εφευρετικά platformers της 16-bit εποχής. Κατάφερε να μεταπηδήσει από τις δισκέτες της Amiga στις φύσιγγες (cartridges) του SNES χωρίς να χάσει την ιδιαίτερη, ποδοσφαιρική του ταυτότητα. Αν και τα πολιτισμικά στερεότυπα είναι μια αστεία υπενθύμιση της αθωότητας (ή της αφέλειας) των σχεδιαστών εκείνης της περιόδου, το ίδιο το παιχνίδι στέκεται εξαιρετικά ως μια διασκεδαστική περιπέτεια με ξεκάθαρο gameplay.
Αν επιλέξετε να το τερματίσετε γρήγορα ενεργοποιώντας τα σύγχρονα cheats, θα φτάσετε στα αποδυτήρια μέσα σε μία-δύο ώρες. Αν όμως σφίξετε τα κορδόνια σας, κλείσετε τη λειτουργία rewind και αφοσιωθείτε στο να βρείτε κάθε κρυμμένη κάρτα για το αληθινό φινάλε, θα ανακαλύψετε μια απροσδόκητα γεμάτη και ανταποδοτική ρετρό πρόκληση. Μπορεί να μην γράφτηκε στο Hall of Fame δίπλα στον Mario ή τον Sonic, αλλά για όσους μεγάλωσαν στη χρυσή εποχή του ευρωπαϊκού gaming, αυτός ο «μικρός» έχει ακόμα πολλή μπάλα να προσφέρει.
Απάντηση