The Last Oricru | Review

Το The Last Oricru είναι ένα Action- RPG δράσης επιστημονικής φαντασίας φαντασίας που επιχειρεί – με κάποιο βαθμό επιτυχίας – να παντρέψει το Dark Souls και το Gothic. Το αποτέλεσμα είναι φιλόδοξο, σίγουρα, αλλά μαστίζεται από συγκεκριμένα προβλήματα.

Παίζεις ως ένας Outsider, – πού το έχουμε ξανακούσει αυτό; – κάτι που επιτρέπει στους NPC να σας απορρίπτουν με την πρώτη ματιά. Βρίσκεστε σε έναν πλανήτη που μοιάζει με την γη, αλλά ονομάζεται Wardenia, και σας κατευθύνει μια ασώματη ομιλούσα κεφαλή που ονομάζεται «διαστημικό πλοίο». Μόλις ξυπνήσετε, συνειδητοποιείτε ότι βρίσκεστε στη μέση μιας πλανητικής σύγκρουσης μεταξύ τριών φυλών.

Οι Naboru είναι απόγονοι ενός λαού επικεντρωμένου στην τεχνολογική ανάπτυξη. Ως άρχουσα τάξη, οι πόλεις τους είναι γεμάτες με μεσαιωνικούς πύργους. Οι Ratskin είναι, ανθρωποειδείς αρουραίοι και εμπίπτουν κάπου ανάμεσα σε σκλάβους εργάτες και μια μόνιμη κατώτερη τάξη. Τέλος, υπάρχει ο Broken Army, μια φυλή σκιωδών εξωγήινων των οποίων ο σκοπός στη σύγκρουση είναι αρχικά ασαφής. Παίζετε ως ο Τελευταίος Oricru , ο πιθανός ήρωας που θα λύσει τη σύγκρουση, θα καταπνίξει το «ratvolution» (pan intented) και θα ενώσει τις φυλές.

Όπως πάνε οι αφηγήσεις των παιχνιδιών δράσης τον τελευταίο καιρό, δεν μπορούμε να πούμε ότι στο The Last Oricru είναι κακή αν δεν σε πειράζει που σου ζητάνε να καταπνίξεις μια επανάσταση. Ωστόσο, μεταπήδα άγρια μεταξύ της σάτιρας και της σοβαρότητας. Το χιούμορ προέρχεται κυρίως από το παιχνίδι που διασκεδάζει με τα γνωστά τροπάρια της FromSoftware, ακόμα κι σε επίπεδο μηχανισμών είναι πολύ κοντά σε αυτό το μοντέλο. Για παράδειγμα, ο σιδηρουργός παρατηρεί ότι είναι παράξενο να δουλεύει ενώ μαίνεται μια μάχη γύρω του. Ο χαρακτήρας του παίκτη μπορεί να ξαναγεννηθεί χάρη σε ένα αξεσουάρ μόδας. Τέλος, οι προγραμματιστές του παιχνιδιού προτείνουν ότι τα μυστικά του The Last Oricru αποκαλύπτονται μόνο σε πολλά playthroughs και ότι η επιλογή του παίκτη διαμορφώνει το αφηγηματικό τόξο.

Κάθε developer που κυκλοφορεί ένα παιχνίδι Soulsborne γνωρίζει ότι η μάχη του θα συγκριθεί με τα κλασικά διαμάντια της From. Εξάλλου, τα Dark Souls, Elden Ring, Bloodborne και Sekiro είναι το χρυσό πρότυπο για τα Action-RPG . Το να γίνει αυτό σωστά δεν εξαρτάται από τον προϋπολογισμό ή τις αξίες παραγωγής. Υπάρχουν πολλά indie 2D Souls-likes με φανταστική μάχη και σχετικά απλά γραφικά.

Είναι κάπως δύσκολο να πούμε καλά λόγια εδώ. Η μάχη του Last Oricru δεν είναι πολύ καλή. Τίποτα δεν έχει μεγάλο αντίκτυπο, τα hitbox και τα i-frames είναι ένα χάος και η κάμερα εμποδίζει τις ενέργειες μας τις περισσότερες φορές. Εχθροί επιθετικοί από μεγάλες αποστάσεις θα χτυπήσουν αόρατους τοίχους και θα σταματήσουν την καταδίωξή τους ή απλά ντρέπονται να επιτεθούν. Τα Blocks και τα parries είναι εκεί απλά για να υπάρχουν καθώς τις περισσότερες φορές απλά μπορείτε να αποφύγετε έναν εχθρό. Το animation της μάχης είναι βαρύ και το νιώθεις περίεργο. Με άλλα λόγια, η μάχη στο The Oricru είναι σχεδόν το αντίθετο από όλα όσα αγαπάτε στα παιχνίδια της FromSoftware. Πέρα από αυτό το γεγονός, οι ελαφριές και βαριές επιθέσεις, χρησιμοποιώντας την ασπίδα σας και ρίχνοντας μαγικά, λειτουργούν όπως ακριβώς περιμένετε.

Οι μηχανισμοί που περιβάλλουν τη μάχη είναι επίσης απογοητευτικοί, όντας το λιγότερο επιτυχημένες απομιμήσεις παιχνιδιών Soulsborne. Περιορισμένα θεραπευτικά αντικείμενα, loot πτωμάτων, μακρινά checkpoints (φωτιές) και όπλα επικεντρωμένα σε στατιστικά στοιχεία. Μία από τις μηχανικές «καινοτομίες» του The Last Oricru είναι ότι τα δαχτυλίδια αυξάνουν το ένα stat εις βάρος ενός του άλλου. Για παράδειγμα, αν θέλετε έναν λάτρη της δύναμης, δέχεστε ένα χτύπημα στην επιδεξιότητα. Ο εξοπλισμός ορισμένων όπλων ή πανοπλιών αποστραγγίζει το mana pool σας. Υποθέτω ότι οι developers νόμιζαν ότι δημιουργούσαν περισσότερες «προκλήσεις». Αν το Elden Ring μας έμαθε κάτι, ήταν ότι μπορείτε να έχετε προκλητική μάχη παράλληλα με την άνεση στους gameplay μηχανισμούς.

Ενώ η μάχη του είναι απογοητευτική, το The Last Oricru αξίζει επαίνους για το επίπεδο του σχεδιασμού του. Παίρνοντας και πάλι ως μοντέλο τα παιχνίδια Soulsborne, υπάρχουν πολλά shortcuts για να ανοίξετε και πλευρικά μονοπάτια για εξερεύνηση. Όσο για το art style φαίνεται να επηρεάζεται έντονα από τα Elder Scrolls. Οι τρεις φυλές και η αρχιτεκτονική του παιχνιδιού θυμίζουν αρκετά το Skyrim. Φυσικά, η ιδέα του Rat Race είναι τόσο παλιά όσο και το σύμπαν του Warhammer.

Το Last Oricru περιλαμβάνει online και co-op παιχνίδι σε split-screen, και θα είναι δυνατό να παίξετε ολόκληρο το παιχνίδι με έναν φίλο. Αν και μπορεί να μην είναι ο προτιμώμενος τρόπος για να παίξετε το παιχνίδι, υπάρχουν μαγικά ξόρκια και άλλοι μηχανισμοί που είναι χτισμένοι γύρω από το co-op. Το παιχνίδι με έναν φίλο σίγουρα βοηθάει σε καταστάσεις όπου το πλήθος των εχθρών είναι αρκετά μεγάλο.

Τα Action-RPG από μικρότερες ομάδες ανάπτυξης έχουν συχνά bugs και τεχνικά προβλήματα και το The Last Oricru δεν αποτελεί εξαίρεση. Αν και τίποτα δεν σταματούσε το παιχνίδι, υπήρχαν πολλές δυσλειτουργίες στα γραφικά, προβλήματα με τo pop-in και πτώσεις του ρυθμού καρέ.

Αν και δεν μπορεί να βρει έναν σταθερό τόνο, το The Last Oricru έχει πολύ καλύτερο αφηγηματικό τόξο από ότι δράση ή gameplay μηχανισμούς. Όποια και αν είναι τα μικρά προτερήματα του στην πρωτοτυπία, δυστυχώς αντισταθμίζονται από τη κάπως δυσάρεστη μάχη και τους προβληματικούς μηχανισμούς. Μόνο οι πολύ φανατικοί οπαδοί του Soulsborne που πρέπει να παίξουν κάθε παιχνίδι του είδους θα πρέπει να δοκιμάσουν και αυτό, οι υπόλοιποι απλά προσπεράστε το.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.