Τι συμβαίνει όταν ένα μινιμαλιστικό παιχνίδι αποφάσεων συναντά τον σκοτεινό κόσμο φαντασίας των Witcher; Το Reigns: The Witcher προσπαθεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα, συνδυάζοντας το χαρακτηριστικό card-swiping gameplay της σειράς Reigns με το γνωστό σύμπαν των Witcher. Το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαίτερο crossover που μοιάζει ιδανικό στα χαρτιά. Το ερώτημα όμως είναι αν λειτουργεί εξίσου καλά και στην πράξη.
Όταν το πρώτο Reigns κυκλοφόρησε το 2016, το gameplay του έμοιαζε αρχικά με ένα έξυπνο πείραμα. Οι παίκτες έπαιρναν αποφάσεις απλά σύροντας κάρτες αριστερά ή δεξιά – μια εμπειρία που έμοιαζε λίγο με εφαρμογή γνωριμιών, αλλά με πολιτικές συνέπειες και μαύρο χιούμορ.
Παρά την απλότητά του, το concept αποδείχθηκε εξαιρετικά εθιστικό και οδήγησε σε αρκετά spin-offs, όπως η συνεργασία με το σύμπαν του Game of Thrones. Τώρα, το Reigns: The Witcher μεταφέρει την ίδια φόρμουλα στον κόσμο που δημιούργησε η CD Projekt Red.
Το Witcher είναι γνωστό για τις ηθικές γκρίζες ζώνες, τους κυνικούς χαρακτήρες και τις δύσκολες αποφάσεις. Όλα αυτά ταιριάζουν απόλυτα με το gameplay της σειράς Reigns. Ευτυχώς, το αποτέλεσμα αποδεικνύεται εξαιρετικά ταιριαστό.
Μια από τις πιο έξυπνες ιδέες του Reigns: The Witcher είναι ο τρόπος που παρουσιάζεται η ιστορία. Αντί να παίζετε απευθείας ως ο Geralt of Rivia, τα γεγονότα παρουσιάζονται μέσα από τις μπαλάντες του Dandelion.
Ο διάσημος βάρδος αφηγείται τις περιπέτειες του Witcher και μετατρέπει τις αποφάσεις σας σε υπερβολικές ιστορίες και τραγούδια. Αυτό το αφηγηματικό τέχνασμα δίνει στους δημιουργούς μεγαλύτερη ελευθερία για χιούμορ, ειρωνεία και απρόβλεπτες εξελίξεις.
Παράλληλα, εξηγεί γιατί κάποιες καταστάσεις γίνονται τόσο παράξενες ή υπερβολικές – αφού τελικά πρόκειται για ιστορίες που αφηγείται ένας καλλιτέχνης.
Στον πυρήνα του, το Reigns: The Witcher παραμένει πιστό στη βασική φόρμουλα της σειράς. Οι κάρτες εμφανίζονται στο κέντρο της οθόνης και παρουσιάζουν διάφορα διλήμματα. Ο παίκτης επιλέγει σύροντας την κάρτα αριστερά ή δεξιά.
Κάθε απόφαση επηρεάζει συγκεκριμένα στατιστικά. Στην περίπτωση του Witcher, αυτά σχετίζονται με τη σχέση του Geralt με ανθρώπους, μη-ανθρώπους και μάγους, καθώς και με τη φήμη του ως κυνηγός τεράτων.
Αν κάποιο από αυτά τα στοιχεία γίνει υπερβολικά υψηλό ή υπερβολικά χαμηλό, η ιστορία του Geralt τελειώνει απότομα – συχνά με ιδιαίτερα κωμικό τρόπο.
Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, ο θάνατος δεν αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. Ο Geralt μπορεί να δηλητηριαστεί, να καεί, να μαχαιρωθεί, να μεταμορφωθεί σε μύγα ή να πεθάνει με δεκάδες άλλους παράξενους τρόπους. Το μαύρο χιούμορ παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του παιχνιδιού.
Μία από τις σημαντικότερες προσθήκες στο Reigns: The Witcher είναι τα combat sequences. Σε αυτές τις στιγμές, ο Geralt κινείται σε ένα μικρό board ενώ σύμβολα πέφτουν από πάνω.
Ο παίκτης πρέπει να αντιδρά γρήγορα, αλλάζοντας κατεύθυνση, επιτιθέμενος σε εχθρούς ή συλλέγοντας φίλτρα. Ο σωστός συγχρονισμός είναι το κλειδί για να νικήσετε τα τέρατα.
Παρόλο που η ιδέα προσθέτει ποικιλία στο gameplay, οι μάχες συχνά μοιάζουν λίγο αποκομμένες από τη βασική εμπειρία. Δεν είναι κακές, αλλά διακόπτουν τη ροή των γρήγορων αποφάσεων που κάνουν το Reigns τόσο απολαυστικό.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα συστήματα του παιχνιδιού είναι οι λεγόμενες Inspirations. Στην αρχή κάθε γύρου, οι παίκτες λαμβάνουν τρεις ειδικές κάρτες που αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού.
Κάθε Inspiration φέρνει νέους στόχους ή ιδιαίτερες συνθήκες. Για παράδειγμα, μια εκδοχή του Geralt απαιτεί εξαιρετικά γρήγορες αποφάσεις, ενώ μια άλλη ανταμείβει κακές ατάκες και αποτυχημένα αστεία.
Υπάρχουν ακόμα Inspirations που ενθαρρύνουν τον παίκτη να αποτυγχάνει σκόπιμα σε έρευνες ή να παίρνει παράλογες αποφάσεις.
Αυτές οι μικρές αλλαγές δημιουργούν απρόβλεπτες καταστάσεις και αυξάνουν σημαντικά το replay value του παιχνιδιού.
Οπτικά, το Reigns: The Witcher παραμένει πιστό στο μινιμαλιστικό στυλ της σειράς. Οι χαρακτήρες παρουσιάζονται μέσα από απλά πορτρέτα και τα backgrounds είναι διακριτικά.
Το παιχνίδι δεν προσπαθεί να ανταγωνιστεί παραγωγές τύπου The Witcher 3: Wild Hunt. Αντίθετα, εστιάζει στην καθαρή παρουσίαση πληροφοριών, στην ευανάγνωστη διεπαφή και στη γρήγορη ροή gameplay.
Η γοητεία του παιχνιδιού προέρχεται κυρίως από το κείμενο, το χιούμορ και το timing των αποφάσεων.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο Dandelion δέχεται προσκλήσεις για να τραγουδήσει μπαλάντες για διάφορους πελάτες. Σε αυτές τις στιγμές, ο παίκτης καλείται να επιλέξει τις σωστές Inspirations ώστε να δημιουργήσει τον κατάλληλο στίχο.
Αυτές οι σκηνές προσθέτουν λίγη επιπλέον ατμόσφαιρα, αλλά δεν αποτελούν βασικό κομμάτι του gameplay. Είναι περισσότερο μια διασκεδαστική προσθήκη παρά ένας βασικός μηχανισμός.
Το Reigns: The Witcher είναι ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο crossover που καταφέρνει να συνδυάσει δύο πολύ διαφορετικά concepts. Το παιχνίδι παραμένει πιστό στη γνωστή φόρμουλα της σειράς Reigns, ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνει έξυπνα το σκοτεινό χιούμορ και τις ηθικές επιλογές του Witcher σύμπαντος.
Οι Inspirations προσφέρουν φρέσκες ιδέες και αυξάνουν σημαντικά τη διάρκεια ζωής του παιχνιδιού. Από την άλλη πλευρά, οι μάχες δεν ενσωματώνονται πάντα ομαλά στη ροή του gameplay, ενώ οι μουσικές παρεμβάσεις του Dandelion λειτουργούν περισσότερο ως διακοσμητικό στοιχείο.
Παρόλα αυτά, το Reigns: The Witcher προσφέρει μια ευχάριστη και έξυπνη εμπειρία που αξίζει την προσοχή τόσο των φίλων της σειράς Reigns όσο και των fans του Witcher σύμπαντος. Είναι ένα γοητευτικό, γρήγορο και επαναλαμβανόμενο παιχνίδι που αποδεικνύει πως ακόμα και μια απλή ιδέα μπορεί να λειτουργήσει εξαιρετικά όταν συνδυάζεται με το σωστό κόσμο.
GameFreniacs 
Σχολιάστε