α roguelites έχουν κυριαρχήσει στο gaming τα τελευταία χρόνια, με επιτυχίες όπως τα Wizard of Legend, Slay the Spire και Dead Cells να αποδεικνύουν τη διαρκή γοητεία της διαδικαστικής δημιουργίας και των μόνιμων αναβαθμίσεων. Ωστόσο, το υποείδος πλησιάζει σε σημείο κορεσμού, ιδιαίτερα στη φλέβα Bullet-Hell Survival που έγινε δημοφιλής από το Vampire Survivors. Ο τελευταίος διεκδικητής που πηδά στο mosh pit είναι το Devil Jam, ένας heavy metal-themed αυτόματος μαχητής που επιχειρεί να διαφοροποιηθεί με ένα σύστημα μάχης βασισμένο στον ρυθμό. Αλλά καταφέρνει αυτή η μουσική κάθοδος στην Κόλαση να χτυπήσει τις ψηλές νότες, ή είναι απλώς πολύς θόρυβος;
Το Devil Jam ξεχωρίζει αμέσως με την υπόθεσή του: είσαι ένας metal μουσικός που προσλαμβάνεται από τον ίδιο τον Διάβολο για να εξοντώσει τον αντίπαλό του, τον Θάνατο. Το σκηνικό είναι μια απολαυστικά υπερβολική, rock-and-roll εκδοχή της Κόλασης, γεμάτη με δαίμονες με μουσικό θέμα.
Ο πυρήνας του gameplay επικεντρώνεται σε έναν μηχανισμό αυτόματης μάχης βασισμένο στη μουσική. Τα δαιμονισμένα σου όργανα επιτίθενται αυτόματα σε συγχρονισμό με τον ρυθμό, αφαιρώντας την ανάγκη για χειροκίνητο σημάδι ή χτύπημα. Η επιτυχία υπαγορεύεται από τον τρόπο που διαχειρίζεσαι ένα μοναδικό πλέγμα 12 θέσεων. Κάθε θέση ενεργοποιείται με μια καθορισμένη σειρά, καθιστώντας την προσεκτική τοποθέτηση επιθετικών, αμυντικών και ενισχυτικών αντικειμένων κρίσιμη. Η ιδέα είναι σωστή, επιβάλλοντας ένα διαφορετικό είδος τακτικής σε σύγκριση με άλλα παιχνίδια Survivors.
Ωστόσο, αυτό το σύστημα επίθεσης βασισμένο στον ρυθμό συχνά μοιάζει λιγότερο με έναν συναρπαστικό μηχανισμό και περισσότερο με ένα τεχνητό τρικ (gimmick). Η έλλειψη χειροκίνητου ελέγχου είναι εντάξει για έναν αυτόματο μαχητή, αλλά το στοιχείο του ρυθμού δεν προσθέτει το ουσιαστικό επίπεδο δεξιοτήτων ή ικανοποίησης που υπόσχεται.
Το απόθεμα 12 θέσεων προσφέρει προσαρμογή, ωστόσο είναι επιρρεπές στη δημιουργία αναποτελεσματικών builds λόγω ασαφών συνεργειών και έλλειψης άμεσης, χρήσιμης ανατροφοδότησης. Η τοποθέτηση αντικειμένων είναι μόνιμη για το τρέξιμο—δεν μπορείς να τα μετακινήσεις μόλις τα τοποθετήσεις. Αυτό δημιουργεί έναν δύσκολο, συχνά απογοητευτικό, γρίφο, ειδικά όταν τα buffs επηρεάζουν ένα συγκεκριμένο, αμετακίνητο μοτίβο τετραγώνων. Αν δεν βρεις τα σωστά buffs που ταιριάζουν στις τοποθετήσεις επίθεσής σου νωρίς, η προσπάθειά σου είναι πιθανό να καταδικαστεί.
Ακόμη χειρότερα, οι ίδιες οι επιθέσεις στερούνται του θεάματος και των μεταμορφωτικών αναβαθμίσεων που κάνουν το είδος Survivor τόσο εθιστικό. Μπορεί να πάρεις ένα επιπλέον βλήμα εδώ κι εκεί, αλλά η ικανοποίηση της εξέλιξης ενός απλού όπλου σε μια πανίσχυρη δύναμη που καθαρίζει την οθόνη απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό. Οι αναβαθμίσεις μοιάζουν ασήμαντες, περιορίζοντας τη δυνατότητα για πραγματικά θεαματικές αυξήσεις ισχύος.
Ίσως το μεγαλύτερο σφάλμα του παιχνιδιού είναι ο σχεδιασμός επιπέδου. Ολόκληρη η εμπειρία εκτυλίσσεται σε μια ενιαία, επαναλαμβανόμενη αρένα. Αυτή η άμεση έλλειψη ποικιλίας καθιστά τις προσπάθειες επαναλαμβανόμενες. Τα κύματα εχθρών εμφανίζονται προβλέψιμα και η στατική διάταξη, τα ανακυκλωμένα γραφικά και η απουσία διακριτών βιοτόπων αμβλύνουν γρήγορα την αίσθηση προόδου. Κάθε προσπάθεια μοιάζει οπτικά και χωρικά πανομοιότυπη, γεγονός που βλάπτει σοβαρά τη μακροπρόθεσμη δέσμευση.
Ο χώρος των backstage, που προορίζεται να χρησιμεύσει ως κέντρο μεταξύ των προσπαθειών, είναι εξίσου υπανάπτυκτος. Είναι λειτουργικά περιορισμένος, οπτικά αραιός και του λείπει εντελώς η ατμόσφαιρα ή η γοητεία που παρατηρείται σε άλλα roguelikes. Ενώ προσφέρει βασικές αναβαθμίσεις και πρόσβαση στο μενού, μοιάζει με χαμένη ευκαιρία να εμβαθύνει τον κόσμο του παιχνιδιού ή να επιβραβεύσει την εξερεύνηση.
Προς τιμήν του, οι προγραμματιστές έχουν αντιμετωπίσει τις πρώτες επικρίσεις σχετικά με την meta-πρόοδο μέσω ενημερώσεων, κάνοντας την αίσθηση του να γίνεσαι πιο δυνατός μεταξύ των προσπαθειών λίγο πιο ικανοποιητική τώρα. Ωστόσο, ακόμη και η προσθήκη τροποποιητών δυσκολίας δυσκολεύεται να προσθέσει αξία όταν η βασική μάχη και το περιβάλλον δεν αλλάζουν ουσιαστικά.
Τα αφεντικά είναι το ένα στοιχείο που εισάγει κάποια ποικιλία από προσπάθεια σε προσπάθεια, με τα αφεντικά των 10 λεπτών και των 20 λεπτών να αντλούνται από μια τυχαία ομάδα (εξαιρουμένης της τελικής αναμέτρησης με τον Θάνατο). Διαθέτουν διασκεδαστικά, ξεχωριστά σχέδια, όπως ο μπρούτος Brutus που παρακολουθεί τις μπάλες φωτιάς και ο ιερέας με τις βαριές επιθέσεις AoE, αναδεικνύοντας την αισθητική δυναμική του παιχνιδιού.
Ωστόσο, αυτές οι συναντήσεις συχνά είναι κουραστικές. Τα αφεντικά τείνουν να είναι υπερβολικά «τανκ» (tanky), μετατρέποντας αυτό που θα έπρεπε να είναι κλιμακωτές επιδείξεις δεξιοτήτων σε παρατεταμένες δοκιμασίες αντοχής. Αυτό επιδεινώνεται από το μεγαλύτερο οπτικό ελάττωμα του παιχνιδιού: η heavy metal αισθητική κλίνει πολύ προς την οπτική ακαταστασία. Τα έντονα χρώματα, τα φανταχτερά εφέ και οι χειροποίητες κινούμενες εικόνες, ενώ είναι ωραία μεμονωμένα, γίνονται συντριπτικά όταν η οθόνη γεμίζει με βλήματα. Είναι απίστευτα εύκολο να χάσεις από τα μάτια τον χαρακτήρα σου και να χάσεις τις επερχόμενες απειλές, οδηγώντας σε απογοητευτικούς, αναπόφευκτους θανάτους.
Το Devil Jam εισέρχεται σε μια ήδη γεμάτη αγορά με φιλοδοξία, αλλά τελικά δυσκολεύεται να βρει τη θέση του. Η μεταλλική του αισθητική και η μάχη που βασίζεται στον ρυθμό προσφέρουν μια φρέσκια καινοτομία, αλλά η βασική εκτέλεση αφήνει πολλά περιθώρια βελτίωσης. Η ενιαία επαναλαμβανόμενη σκηνή, το περιορισμένο ρόστερ αφεντικών και το ανεπαρκές σύστημα προόδου καθιστούν δύσκολο να παραμείνει κανείς αφοσιωμένος πέρα από την αρχική περιέργεια.
Σε ένα είδος που ορίζεται από την επαναληψιμότητα και την αίσθηση της συντριπτικής, συναρπαστικής δύναμης, το Devil Jam μοιάζει περισσότερο με μια σύντομη συναυλία παρά με μια πλήρη περιοδεία—διασκεδαστικό σε σύντομες εκρήξεις, αλλά απίθανο να κρατήσει τη σκηνή ενάντια στους πιο ευρηματικούς και ολοκληρωμένους αντιπάλους του.
GameFreniacs 
Σχολιάστε