«Το κόκκινο σου πάει πολύ. Για πάμε να δώσουμε λίγο χρώμα στη ζωή σου!»
Κάπως έτσι σε υποδέχεται το Onirism, ένα παιχνίδι που σε αρπάζει από τα πρώτα λεπτά. Πρόκειται για έναν τίτλο που σε μεταφέρει πίσω στις εποχές του PS2, τότε που η διασκέδαση είχε προτεραιότητα απέναντι στον ρεαλισμό. Μια μίξη από Serious Sam, Conker’s Bad Fur Day και τη φρεσκάδα των σύγχρονων indie παραγωγών.
Η πρώτη εντύπωση; Εκρηκτική. Πολύχρωμη, χαοτική, μα ταυτόχρονα τρυφερή. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί με αγάπη – με πάθος για το παράλογο και το χαριτωμένα βίαιο. Ένα μικρό κρυφό διαμάντι που για μια φορά, ο παντοδύναμος αλγόριθμος των προτάσεων έκανε σωστά τη δουλειά του.
Η Carol δεν είναι η τυπική πρωταγωνίστρια που έχουμε συνηθίσει. Δεν είναι ούτε υπερήρωας ούτε εκδικητής. Είναι ένα μικρό, πεισματάρικο κορίτσι που κυνηγά το κλεμμένο της λούτρινο κουνελάκι, τον Bunbun, θα μπορούσε να είναι η κόρη μου – ή και όχι-. Κι όμως, πίσω από αυτό το φαινομενικά αθώο σενάριο, κρύβεται μια απίστευτη περιπέτεια γεμάτη δράση, φαντασία και απρόβλεπτες στιγμές.
Η Carol είναι λαμπερή, έξυπνη και γεμάτη ειρωνεία. Με τα σχόλια και τις αντιδράσεις της κάνει κάθε σκηνή να ζωντανεύει. Κάθε φορά που μαζεύει ένα αντικείμενο, νικά έναν εχθρό ή ανακαλύπτει κάτι καινούργιο, αφήνει ένα σχόλιο – άλλοτε γεμάτο χαρά, άλλοτε εντελώς σαρκαστικό. Είναι ένας χαρακτήρας που δε χρειάζεται cutscenes για να δείξει την προσωπικότητά της. Αρκεί να την αφήσεις να μιλήσει.
Το Onirism είναι ένα καλειδοσκόπιο φαντασίας. Από τα πρώτα λεπτά, ο κόσμος του σε κατακλύζει με χρώματα, περίεργα πλάσματα και τολμηρούς συνδυασμούς περιβαλλόντων. Θα περάσεις από παραμυθένια δάση και χιονισμένα χωριά μέχρι εργοστάσια αναψυκτικών γεμάτα τεράστιες αράχνες και βιομηχανικές ερήμους.
Κάθε περιοχή έχει τη δική της προσωπικότητα και ρυθμό. Κάποιες είναι ανοιχτές και ιδανικές για εξερεύνηση, ενώ άλλες πιο περιορισμένες, με κατακόρυφα επίπεδα που θυμίζουν παλιά platformers. Παντού υπάρχουν μυστικά, συλλεκτικά αντικείμενα και απίθανα κρυφά περάσματα. Ο κόσμος του παιχνιδιού σε προκαλεί να ψάξεις, να πειραματιστείς και να γελάσεις με τα ευτράπελα που θα ανακαλύψεις.
Η ιστορία ξεκινά απλά: ένα βράδυ, ένα μυστηριώδες σκοτεινό πλάσμα κλέβει το αγαπημένο λούτρινο της Carol. Εκείνη, χωρίς δεύτερη σκέψη, ακολουθεί τον κλέφτη μέσα από μια πύλη που την οδηγεί σε έναν αλλόκοτο κόσμο – τα Far Lands. Έναν τόπο που μοιάζει με όνειρο, γεμάτο μαγεία, μηχανές και παραλογισμό.
Το σενάριο δε βασίζεται σε μεγάλα δράματα ή επιτήδευτη φιλοσοφία. Είναι απλό, συγκινητικό και πανέξυπνα γραμμένο. Η σχέση της Carol με τον Bunbun λειτουργεί ως συναισθηματικός πυρήνας που κρατά τον παίκτη δεμένο. Δεν χρειάζονται μεγάλες εξηγήσεις – η αγάπη της και η αποφασιστικότητά της είναι αρκετές για να σε παρασύρουν.
Κάτω από την πολύχρωμη επιφάνεια κρύβεται μια πιο σκοτεινή ιστορία. Οι Far Lands δεν είναι απλώς ένας τόπος μαγείας – είναι κι ένα πεδίο πειραμάτων μιας αδίστακτης Εταιρείας που προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα. Ρομπότ, μηχανικά όντα και “χαριτωμένοι” εχθροί συνθέτουν ένα χαοτικό σκηνικό που θυμίζει παραμύθι με βιομηχανική καρδιά.
Οι κάτοικοι – οι λεγόμενες «κουκλοφιγούρες» – είναι γεμάτοι αφέλεια και χιούμορ. Άλλοτε βοηθούν, άλλοτε μπερδεύουν. Όμως δίνουν ζωντάνια και ανθρωπιά στο παιχνίδι, μετατρέποντας κάθε περιοχή σε μικρό θεατρικό σκηνικό γεμάτο εκπλήξεις.
Το gameplay είναι ο ορισμός του “old school με σύγχρονη πινελιά”. Το Carol and the Far Lands συνδυάζει platforming με μάχες τρίτου προσώπου, προσφέροντας μια εμπειρία γρήγορη, ακριβή και διασκεδαστική. Οι κινήσεις της Carol είναι άμεσες – άλματα, αποφυγές, ρίψεις και επιθέσεις λειτουργούν με ρευστότητα και αίσθηση ελέγχου.
Οι εχθροί διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή: ρομπότ, τέρατα, μηχανικά έντομα, ακόμα και κουκλοειδή πλάσματα με όπλα από… αφρώδες υλικό! Καθένας απαιτεί διαφορετική προσέγγιση, και το παιχνίδι σε ενθαρρύνει να πειραματιστείς με τα διαθέσιμα όπλα και τις τακτικές σου.
Είναι χαοτικό, είναι γεμάτο ενέργεια – αλλά πάντα παραμένει ευχάριστο και κατανοητό.
Τα όπλα της Carol είναι από τα πιο ευφάνταστα στοιχεία του παιχνιδιού. Μπορεί να μοιάζουν με παιδικά παιχνίδια, αλλά έχουν πραγματική… μπουρμπουλήθρα δύναμη! Από απλά νεροπίστολα και αφρώδη blasters, μέχρι εκρηκτικά πυροτεχνικά κανόνια και μαγικά ραβδιά, κάθε όπλο έχει δικό του στυλ, ήχο και αίσθηση.
Το νεροπίστολο, για παράδειγμα, έχει εκπληκτική αίσθηση ρευστότητας και feedback. Το κανόνι πυροτεχνημάτων γεμίζει την οθόνη με φώτα και χρώματα – ένα πραγματικό θέαμα που προκαλεί χαμόγελα. Το μαγικό ραβδί, από την άλλη, μετατρέπει τους εχθρούς σε… αφρώδεις μπάλες ή τους πετά μακριά με εντελώς γελοίο τρόπο.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η ισορροπία. Κανένα όπλο δεν είναι πραγματικά άχρηστο – ακόμα και εκείνο που το ίδιο το παιχνίδι κοροϊδεύει ως «τραγικό» μπορεί να χρησιμοποιηθεί δημιουργικά. Το σύστημα μάχης σε ενθαρρύνει να πειραματιστείς και να βρεις ποιο στυλ σου ταιριάζει καλύτερα.
Η ποικιλία στις μάχες κρατά τον ρυθμό ζωντανό και γεμάτο φρεσκάδα. Είναι αυτή η χαοτική, παιδική χαρά της φαντασίας που κάνει το παιχνίδι τόσο διασκεδαστικό.
Κάθε μεγάλη περιοχή του παιχνιδιού κορυφώνεται με μια μάχη-αφεντικό. Κι αυτές οι μάχες είναι ακριβώς ό,τι περιμένεις: θεαματικές, απαιτητικές και ενίοτε γελοίες.
Η μάχη του ηφαιστείου θυμίζει ένα μίνι platforming puzzle, όπου πρέπει να πηδάς από πλατφόρμα σε πλατφόρμα ενώ αποφεύγεις ριπές λάβας. Η μάχη με το φυτό απαιτεί συνδυασμό παρατήρησης και ακρίβειας· μόνο αν στοχεύσεις σωστά τις ρίζες του μπορείς να το κάψεις με το πυροτεχνικό κανόνι. Και η μηχανική μάχη στο εργοστάσιο είναι ένα χάος από γρανάζια, λέιζερ και παγίδες που δοκιμάζει όσα έχεις μάθει ως εκείνη τη στιγμή.
Οι μάχες αυτές ξεχωρίζουν γιατί δεν είναι απλώς “ρίξε μέχρι να πεθάνει”. Θέλουν σκέψη, ρυθμό και γρήγορα αντανακλαστικά. Και όταν τελικά τα καταφέρεις, η ικανοποίηση είναι τεράστια.
Αισθητικά, το παιχνίδι είναι ένα υπέροχο μίγμα ρετρό και μοντέρνου. Οι δημιουργοί έχουν πιάσει την ψυχή των παιχνιδιών της εποχής PS2, δίνοντάς της όμως τη λάμψη και καθαρότητα της σημερινής τεχνολογίας.
Οι υφές είναι απλές αλλά γεμάτες χρώμα. Οι σκιές και τα φώτα δημιουργούν μια σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα. Οι εκφράσεις των χαρακτήρων είναι υπερβολικές και καρτουνίστικες, με τρόπο που κάνει κάθε σκηνή να “ζει” στην οθόνη.
Τα περιβάλλοντα είναι απίστευτα διαφορετικά μεταξύ τους: από το ήρεμο αλπικό χωριό ως τη φλογερή λάβα του ηφαιστείου, κάθε τοποθεσία δείχνει ότι έχει σχεδιαστεί με μεράκι. Δεν υπάρχει καμία «βαρετή» περιοχή· παντού κάτι κινείται, λάμπει ή κρύβει ένα μυστικό.
Ο όρος «χαριτωμένη βία» περιγράφει τέλεια την ουσία του Onirism. Η Carol είναι αξιολάτρευτη, αλλά και τρομερά σαρκαστική. Μετακινείται ανάμεσα στην παιδική αθωότητα και την απόλυτη ειρωνεία, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα που σε κάνει να γελάς και να τη θαυμάζεις ταυτόχρονα.
Δεν φοβάται να πει τη γνώμη της, να χλευάσει τα παράλογα γεγονότα γύρω της ή να “πειράξει” το ίδιο το παιχνίδι. Είναι σαν να σπάει διαρκώς τον τέταρτο τοίχο – αλλά με τρόπο που δε σε βγάζει από την εμπειρία, απλώς σε κάνει συμμέτοχο στο αστείο.
Το Onirism δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι· είναι μια εμπειρία γεμάτη νοσταλγία, γέλιο και χρώμα. Συνδυάζει τη μαγεία των παλιών platformers με τη δημιουργικότητα των σύγχρονων indie τίτλων.
Κάθε λεπτό που περνάς μαζί του, νιώθεις σαν να παίζεις με ένα παιδικό παιχνίδι που όμως έχει ψυχή. Η Carol σε κερδίζει με το πείσμα και το χιούμορ της, ενώ ο κόσμος γύρω της σε μαγνητίζει με τη φαντασία του.
Ναι, έχει ατέλειες — αλλά αυτές είναι μέρος της γοητείας του. Όπως και η ίδια η Carol, το παιχνίδι είναι ατελές με τον πιο όμορφο τρόπο: γεμάτο πάθος, ιδέες και παιχνιδιάρικη τρέλα.
Αν λατρεύεις τα indie διαμαντάκια, αν σου λείπει η ανεμελιά των παιχνιδιών της εποχής PS2, ή αν απλώς θες κάτι διαφορετικό και αυθεντικά διασκεδαστικό, τότε αυτή η περιπέτεια είναι για σένα.
GameFreniacs 
Σχολιάστε