Το «Reveil» διαπραγματεύεται μια ιστορία που, στην ουσία της, αποτελεί εξερεύνηση ενός νου παγιδευμένου σε έναν εφιαλτικό κύκλο. Ο πρωταγωνιστής, Walter, περιπλανιέται σε μια σειρά από σουρεαλιστικά και παραμορφωμένα περιβάλλοντα, προσπαθώντας να συνθέσει τα κομμάτια της πραγματικότητάς του. Το παιχνίδι υιοθετεί ένα θέμα τσίρκου, το οποίο αρχικά φαίνεται αναζωογονητικό και μοναδικό. Η βόλτα μέσα από τα ζωντανά αλλά ανατριχιαστικά σκηνικά του τσίρκου δημιουργεί μια αίσθηση νοσταλγίας αναμεμειγμένης με ανησυχία, παρέχοντας ένα ενδιαφέρον υπόβαθρο για την ιστορία.
Ωστόσο, η προβλεψιμότητα της πλοκής γίνεται εμφανής αρκετά νωρίς. Η αφήγηση δεν απομακρύνεται από τα πολυπερπατημένα μονοπάτια παρόμοιων παιχνιδιών, οδηγώντας σε μια αίσθηση déjà vu. Αυτή η έλλειψη πρωτοτυπίας στην αφήγηση επιδεινώνεται από την κακή γραφή και την υποδεέστερη ηχητική απόδοση. Οι διάλογοι συχνά φαίνονται επιτηδευμένοι και υπερβολικά εξηγητικοί, αποσπώντας από την καθηλωτική εμπειρία. Η ηχητική απόδοση του Walter, ειδικότερα, αποτυγχάνει να μεταδώσει τα κατάλληλα συναισθήματα, συχνά ακούγοντας πολύ καθημερινός ή ικανοποιημένος για τις τρομακτικές καταστάσεις που αντιμετωπίζει.
Παρά τις αφηγηματικές του αδυναμίες, το «Reveil» διαπρέπει στην αφηγηματική περιβάλλοντος. Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού παρουσιάζει μια άριστη χρήση του χώρου και των οπτικών στοιχείων για να δημιουργήσει μια ανησυχητική ατμόσφαιρα. Τα περιβάλλοντα στρέφονται, κυκλώνουν και παραμορφώνονται γύρω από τον παίκτη, αποπροσανατολίζοντάς τον αποτελεσματικά και βυθίζοντάς τον στην κατακερματισμένη πραγματικότητα του Walter. Ένα αξιοσημείωτο τμήμα περιλαμβάνει την περιήγηση σε ένα λαβύρινθο με καθρέφτες, όπου οι αντανακλάσεις και οι παραμορφώσεις παίζουν κόλπα στο μυαλό, ενισχύοντας την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.
Ενώ αυτά τα οπτικά κόλπα είναι καλά εκτελεσμένα, δεν είναι εντελώς πρωτότυπα. Πολλά παιχνίδια τρόμου έχουν χρησιμοποιήσει παρόμοιες τεχνικές, και το «Reveil» κάνει λίγα για να καινοτομήσει πέρα από αυτά τα καθιερωμένα μοτίβα. Παρόλα αυτά, ο σχεδιασμός της τέχνης και η γραφική πιστότητα αξίζουν επαίνους για τον ρόλο τους στη διατήρηση της ατμοσφαιρικής έντασης του παιχνιδιού.
Το gameplay του «Reveil» είναι σχετικά απλό, ακολουθώντας τις συμβάσεις του είδους των walking simulators. Οι παίκτες περνούν τον περισσότερο χρόνο τους εξερευνώντας τα περιβάλλοντα, λύνοντας παζλ και περιστασιακά συμμετέχοντας σε σκηνές stealth. Τα παζλ, αν και μερικές φορές δυσνόητα, είναι γενικά καλά σχεδιασμένα και προσθέτουν ποικιλία στο gameplay. Ορισμένα παζλ ενσωματώνουν ακόμη και διασκεδαστικά μίνι-παιχνίδια, παρέχοντας μια σύντομη ανάπαυλα από την ένταση.
Ωστόσο, οι προσπάθειες του παιχνιδιού στο stealth και τον τρόμο αποτυγχάνουν λόγω της πρωτόγονης τεχνητής νοημοσύνης των εχθρών. Τα τμήματα με εχθρους, που προορίζονται να αυξήσουν την ένταση, καταλήγουν να φαίνονται απλές περιστάσεις. Η έλλειψη πρόκλησης και η προβλεψιμότητα σε αυτές τις συναντήσεις μειώνουν τον αντίκτυπό τους, καθιστώντας τα ένα από τα αδύναμα σημεία του παιχνιδιού.
Στο τεχνικό μέτωπο, το «Reveil» είναι ένα μείγμα επιτυχιών και αποτυχιών. Τα περιβάλλοντα του παιχνιδιού είναι πλούσια σε λεπτομέρειες, με υψηλό επίπεδο φροντίδας στο σχεδιασμό τους. Τα παράξενα και σουρεαλιστικά οπτικά στοιχεία συμβάλλουν σημαντικά στη συνολική ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, ο ηχητικός σχεδιασμός δεν ανταποκρίνεται σε αυτό το επίπεδο ποιότητας. Προβλήματα με την ανάμιξη ήχου και απότομες αλλαγές έντασης μπορούν να εκτροχιάσουν τους παίκτες από την καθηλωτική εμπειρία, κάτι που είναι ιδιαίτερα επιζήμιο σε ένα παιχνίδι που βασίζεται τόσο πολύ στην ατμόσφαιρα.
Ο ηχητικός σχεδιασμός είναι κρίσιμος στα παιχνίδια τρόμου, και οι αδυναμίες του «Reveil» σε αυτόν τον τομέα είναι εμφανείς. Η ασυνεπής ηχητική ποιότητα υπονομεύει την ένταση και την εμβύθιση, αποτρέποντας το παιχνίδι από το να επιτύχει το πλήρες δυναμικό του.
Συνοψίζοντας, το «Reveil» προσφέρει ένα μείγμα πλεονεκτημάτων και αδυναμιών. Τα περιβάλλοντα με θέμα το τσίρκο και η οπτική αφήγηση είναι τα κυριότερα σημεία του, παρέχοντας ένα μοναδικό και καθηλωτικό υπόβαθρο για το παιχνίδι. Ωστόσο, η προβλέψιμη αφήγηση, η κακή γραφή και η υποδεέστερη ηχητική απόδοση μειώνουν σημαντικά την εμπειρία. Επιπλέον, ενώ οι μηχανισμοί παιχνιδιού είναι σταθεροί, οι αναποτελεσματικές σκηνές stealth και τα ηχητικά προβλήματα εμποδίζουν το παιχνίδι να φτάσει στο πλήρες δυναμικό του.
Για όσους απολαμβάνουν σύντομα, ατμοσφαιρικά παιχνίδια τρόμου, το «Reveil» μπορεί ακόμα να αξίζει μια ματιά. Προσφέρει μια αξέχαστη οπτική εμπειρία και μερικές γνήσια ενδιαφέρουσες στιγμές, παρά τα ελαττώματά του. Τελικά, το «Reveil» είναι ένα παιχνίδι που δείχνει υποσχέσεις αλλά αποτυγχάνει στην εκτέλεση, καθιστώντας το μια ενδιαφέρουσα αλλά όχι απαραίτητη επιλογή.
GameFreniacs 
Σχολιάστε